დიახ! მსურს დახმარება! 
ნავთლუღის ბაზარი – როგორც “პური მათი არსებობისა”
ნავთლუღის ბაზარი თბილისში ქალაქზე ადრე იღვიძებს, როცა ცენტრში ჯერ კიდევ ანთია ქუჩის ფანრები, აქ უკვე შლიან საქონელს, ალაგებენ ყუთებს და წვრილ ფულს ითვლიან ხურდის დასაბრუნებლად.
აქ ჩამოდიან კახეთიდან, ქვემო ქართლიდან, სამცხე–ჯავახეთიდან. ყველაზე ხშირად – ძველი მიკროავტობუსებით, ბოსტნეულის ყუთებით, კარტოფილის ტომრებით, მწვანილით, რომელიც ჯერ კიდევ გათენებამდეა მოკრეფილი.
„თუ შუადღემდე არ გაყიდე – გამოდის, ტყუილად ამდგარხარ დილის ოთხ საათზე, – ამბობს გურამი, 62 წლის, კარტოფილის გამყიდველი.
„სახლში საქონლით კი არა, ფულით უნდა დაბრუნდე. თუნდაც მცირედით.“
ვინ და რატომ მოდის აქ
ნავთლუღის ბაზრის ერთ–ერთი მთავარი განსხვავება – ფასებია. სწორედ ამის გამო მოდიან აქ შუა ქალაქიდან. მყიდველების თქმით, თბილისის სუპერმარკეტებთან შედარებით სხვაობა მაშინვე იგრძნობა:
- კარტოფილი – 1–1,5 ლარი კილოგრამი, მაშინ როცა ქსელურ მაღაზიებში ფასი ხშირად 2,5–3 ლარიდან იწყება;
- ხახვი და სტაფილო – 1 ლარამდე, სუპერმარკეტებში კი – ორჯერ ძვირია;
- მწვანილი კონებად იყიდება 50 თეთრად, მაშინ როცა მაღაზიებში იმავე თანხაში შედარებით ნაკლებს გთავაზობენ;
- სეზონური ბოსტნეული და ხილი აქ საშუალოდ 30–40%-ით იაფია.
„მაღაზიაში ნაკლებს ვიღებ, რადგან ძვირია. აქ კი რამდენიმე დღისთვის შემიძლია ვიყიდო,“ – ამბობს ერთ–ერთი მყიდველი.
დაბალი ფასები მარტივად აიხსნება: ბევრი გამყიდველი ყიდის საკუთარ პროდუქტს და არ იხდის ლოგისტიკის, ბრენდისა და შეფუთვის თანხას. აქ ლამაზი ვიტრინები არ არის, მაგრამ შესაძლებელია საკვების რეალურ ფასად ყიდვა:
ნავთლუღის ბაზარს ქალაქში ერთ–ერთ ყველაზე იაფს უწოდებენ. მაგრამ „იაფი“ კომფორტის შესახებ არაა – ეს აუცილებლობის საკითხია.
აქ ყიდულობენ: პენსიონერები, რომლებიც თითოეულ ლარს ითვლიან, მრავალშვილიანი ოჯახები, ადამიანები, რომლებიც სოციალური დახმარებით ცხოვრობენ, ისინი, ვისაც სუპერმარკეტებში სიარულის საშუალება არ აქვთ.
„აქ იმიტომ კი არ მოვდივარ, რომ ბაზრები მიყვარს, – ამბობს მარინა, სამი შვილის დედა, – არამედ იმიტომ, რომ აქ არჩევანის საშუალებაა. შეგიძლია ხელით შეეხო და რაც მთავარია, შეევაჭრო.“
როგორ ავარჩიოთ პროდუქტები – რჩევები თავად გამყიდველებისგან
ნავთლუღის ბაზარზე არსებობს საკუთარი დაუწერელი წესები:
ბოსტნეული უკეთესია აიღოთ დილის 10 საათამდე – მოგვიანებით არჩევანი ნაკლებია. კარტოფილსა და ხახვს ზემოდან არ ათვალიერებენ, არამედ ყუთის ქვედა ნაწილში: იქ უფრო ხშირად ჩანს ლპობა.
მწვანილს იღებენ იმისგან, ვისაც ის წყალში უწყვია – ეს ნიშნავს, რომ დღეს არის დაკრეფილი. ხორცს ყიდულობენ ნაცნობი გამყიდველებისგან – აქ რეპუტაცია უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე აბრა.
„თუ მოატყუებ – ხვალ შენთან აღარ მოვლენ,“ – ამბობს მეხორცე დავითი.
ბაზარი – როგორც გადარჩენის ადგილი
ნავთლუღის ბაზარი გამყიდველებისთვის ბიზნესს არ წარმოადგენს.
ეს არის გზა, რომ შიმშილით არ მოკვდნენ.
„მე არ ვმუშაობ – ვვაჭრობ, რომ ვიცხოვრო, – ამბობს ქალი, რომელიც ვაშლებს ყიდის 1,5 ლარად. პენსია პატარაა. რა გავაკეთო?“
აქ ადამიანები ხმამაღლა არ წუწუნებენ. ისინი უბრალოდ დგანან. საათობით. სიცივეში, სიცხეში, წვიმაში.
საღამოსკენ ბაზარი ცარიელდება. ზოგი წავა გამომუშავებული ფულით, ზოგი – იმავე პროდუქტით, რაც დილით მოიტანა, მაგრამ ხვალ კვლავ მოვლენ. რადგან ნავთლუღის ბაზარი არა ვაჭრობის, არამედ გადარჩენის შესახებაა. პურის შესახებ – ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით.
ისარგებლეთ ახალი წლით და, თუ შესაძლებლობა გაქვთ, მოდით და იყიდეთ ყველაზე შეჭირვებულებისთვის საჭირო ნივთები, გადაიღეთ ვიდეო YouTube-ზე და ჩვენ თქვენს საქმეს ვაჩვენებთ არა მხოლოდ საქართველოში, არამედ მსოფლიოს უმრავლეს ქვეყნებში!
მათ თქვენი დახმარება სჭირდებათ და თანაც ძალიან, ძალიან სასწრაფოდ!
გაქვთ კითხვები? ჩვენ დაგეხმარებით!
მოგვწერეთ