დარწმუნებული ხარ, რომ შენი სიბერე არ იქნება ისეთივე მტანჯველი და დამამცირებელი? ნუთუ ასეთი ცხოვრებისათვის შექმნა ადამიანი ღმერთმა და დაავალა, რომ გულითა და სულით ეზრუნა მოყვასზე?! შეჩერდი! შეჩერდი ერთი წამით, კეთილო მეგობარო! ჩვენ გვინდა გაგაცნოთ ერთი ძალიან კარგი ადამიანი! ეს შენი ბებიაა. და მას აქვს სამშობლო – საქართველო!

ახლავე გადააზიარე პოსტი, კეთილო ადამიანო! დაეხმარე საკუთარ მეგობრებსაც იპოვონ უფლისკენ მიმავალი გზა!

იცი, რას ნიშნავს იყო მოხუცი ამ ქვეყანაში? დარწმუნებული ხარ, რომ შენი სიბერე სხვანაირი იქნება?

მის თვალებში არის რაღაც, რაც სიტყვებით რთული ასახსნელია… რაღაც ისეთი, რაც დანაზე მტკივნეულად ჭრის, გაჩუმებს და გარცხვენს სიჩქარის, აურზაურის და გულგრილობის გამო.

ბებია მარადი ძველი სკოლის შენობის დერეფანში შეგვხვდა. ეს მისი სახლია. ჩუმად იჯდა, გაუნძრევლად, თითქოს თვით სიცოცხლეს დარჩა ის აქ.

ერთი შეხედვით მარადი უბრალოდ ხანდაზმული ქალია ინვალიდის სავარძელში. მაგრამ, როცა ამომხედა, მივხვდი: აქ საქმე მხოლოდ სიბერეს არ ეხება. ეს არის დასასრული ფინალის  გარეშე.

მის მზერაში არ იყო არც წუწუნი, არც ბრაზი, არც თხოვნა. მხოლოდ სიჩუმე. სიჩუმე, რომელისგანაც შიგნით რაღაც გიწყდება… თითქოს, უკვე დიდი ხანია ყველას დაემშვიდობა – ახლობლებს, იმედს, სამყაროს — და ახლა უბრალოდ ელოდება. არა, სიკვდილს არა… ელოდება, რომ იქნებ ვინმე შევა, დაინახავს და გაიხსენებს, რომ მას მარადი არქიელიძე ჰქვია. და რომ ის 84 წლისაა.

მარადი არქიელიძე სრულიად მარტო ცხოვრობს. ქმარი დიდი ხნის წინ გარდაეცვალა. მან ორივე ვაჟი დაკარგა: ერთი ციროზით გარდაიცვალა, მეორე კი ავარიის შედეგად გამოწვეული გართულებების გამო.

თორმეტი წლის წინ მან ფეხი მოიტეხა. წარუმატებელი ოპერაციის შემდეგ მარადის სიარული აღარ შეუძლია – მხოლოდ ინვალიდის ეტლით გადაადგილდება.

ოდესღაც მას სამოთახიანი ბინა ჰქონდა – მისი სიამაყე. მაგრამ სამი წლის წინ გაყიდა, რათა სიკვდილის პირას მყოფი შვილებისთვის მკურნალობის ხარჯები დაეფარა. „ყველაფერი გავიღე, რაც მქონდა, მაგრამ მათი გადარჩენა ვერ შევძელი,“ – ყვება მარადი.

ახალი მფლობელი დაპირდა, რომ სიცოცხლის ბოლომდე შეძლებდა ამ ბინაში დარჩენას.

როდესაც მარადის ვიღებდი, ჩემი ბებია გამახსენდა. ის, რომელმაც გამზარდა და უპირობოდ ვუყვარდი. ის, ვინც თავზე მეფერებოდა და ჩემს გვერდით ჩაეძინებოდა ხოლმე. ის, კოვიდის დროს საავადმყოფოში გარდაიცვალა… ტირილი მინდოდა – არა მოგონებების გამო, არამედ იმის აღქმით, რომ თითოეული ჩვენგანი – ახალგაზრდა, საყვარელი, საჭირო – დღეს ცხოვრობს, მუშაობს, ჩქარობს, იცინის… და ერთ დღესაც შეიძლება მარტო დარჩეს, ყველასგან დავიწყებული. ყოველი ჩვენგანი შეიძლება მარადი გახდეს.

ვხვდებით კი, ვინ არიან ბებია-ბაბუები? ისინი ხომ უბრალოდ ხანდაზმულები არ არიან. ისინი ჩვენი მეხსიერების მცველები არიან — ადამიანები, რომლებსაც სხვაგვარად ვუყვარვართ და გვიყვარს: ღრმად, ნაზად, უპირობოდ. ჩვენი ყველაზე თბილი მოგონებები მათთანაა დაკავშირებული: შინ გამომცხვარი ნამცხვრის სურნელი, ძილისწინ მოყოლილი  ისტორიები, უსასრულო მოთმინება და ჩუმი, მტკიცე სიყვარული. ისინი გვანიჭებენ უსაფრთხოების განცდას,  ფესვებს, რომლებთან დაბრუნება მუდამ გვინდება.

მაგრამ, რატომღაც, პირველ რიგში სწორედ ისინი გვავიწყდება. ალბათ იმიტომ, რომ არაფერს ითხოვენ, არ გვირეკავენ ყოველდღე, არ წუწუნებენ. უბრალოდ ჩუმად ელიან. და წლიდან წლამდე სულ უფრო გვაკლდებიან. არა იმიტომ, რომ ისინი მიდიან ჩვენგან – არამედ იმიტომ, რომ ჩვენ მივდივართ მათგან: საქმეში, ზრუნავში, აურზაურში… ხოლო მერე უკვე ძალიან გვიანდება…

მარადის ყოველთვიური შემოსავალი პენსიის 450 ლარს შეადგენს. „მე არ ვითხოვ ბევრს. უბრალოდ არ მინდა მეშინოდეს, რომ ერთხელაც ვერ მივალ სამზარეულომდე“ – ამბობს ის.

მისი თხოვნა მარტივი და ადამიანურია:

• ელექტრო ეტლი, რომ ისევ იგრძნოს თუნდაც მცირე თავისუფლება (დაახლოებით 1800 ლარი);
• კომფორტული საწოლი, რადგან მოხუცის სხეული ვეღარ იტანს დისკომფორტს;
• გაზქურა;
• სასურსათო პროდუქტები და ჰიგიენური საშუალებები რომ ღირსეულად იცხოვროს.

  

  

იცით, როდესაც ის იღიმის ტირილი გინდება. იმიტომ, რომ ეს არ არის სიხარული, ეს არის მადლიერება იმისთვის, რომ ვიღაც მივიდა. უბრალოდ მივიდა.

„სიბერე ბავშვობას ჰგავს, ოღონდ ხვალის იმედის გარეშე. ყველა დავბერდებით, მაგრამ  ყველას არ მოგვინდება ვიყოთ მარტოხელები,“ – მითხრა მარადიმ სევდიანი ხმით.

ცოცხალი ქალბატონი – მარტოხელა და დავიწყებული

საქართველოში უყვართ ლაპარაკი ოჯახის ფასეულობაზე, მაგრამ ვინმემ უნდა თქვას სიმართლე – მოხუცები ავიწყდებათ! და აი ის – სიმართლე.

საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის მონაცემებით 2024 წლის ბოლოს ქვეყანაში დაახლოებით 864 300 პენსიონერი ცხოვრობდა, რაც ქვეყნის მოსახლეობის დაახლოებით 23–25%-ს შეადგენს. ამათგან ათეულობით ათასი მარტოობაში და სრულ სიღარიბეში ცხოვრობს. ბევრს არც ნათესავები ჰყავს და არც სამედიცინო მომსახურებაზე აქვს წვდომა. ყოველი მესამე პენსიონერის შემოსავალი არის სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ.

თუ თქვენ ჯერ კიდევ გაქვთ კითხვა თუ რატომ უნდა დავეხმაროთ ბებია მარადის, ჩემი პასუხია – იმიტომ, რომ ამ სამყაროში ყველაფერი ოჯახით იწყება. და თუ ოჯახი ქრება, მხოლოდ საზოგადოება რჩება. თუ ჩვენ არ გავუწვდით ხელს ისეთ უბედურ ადამიანებს, როგორიც მარადია, ვინ გააკეთებს ამას?

ჩვენი ყოველი ლარი, ყურადღების ყოველი წუთი — ეს უბრალოდ დახმარება არ არის, ეს არის ხსნა, ეს არის სიბერის, სიცოცხლისა და ადამიანურობის მიმართ პატივისცემა.

მარადის ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ სჭირდება: მხარდაჭერა, ყურადღება და ზრუნვა. დაუდექით მას გვერდით. ნუ მისცემთ სიბერეს უფლებას, გახდეს მისთვის განაჩენი.

თუ გსურთ ეწვიოთ ბებია მარადის და პირადად გაუწიოთ დახმარება აი მისი მისამართი: ქ. მცხეთა, შოთა რუსთაველის ქუჩა, სახლი N66 ( ძველი სკოლის ყოფილი შენობა).

 ყოველ ჯერზე, როდესაც თქვენ შეგიძლიათ ვინმეს უბრალოდ დაეხმაროთ, გააკეთეთ ეს და გიხაროდეთ, რომ ღმერთი თქვენი მეშვეობით პასუხობს ვიღაცის ლოცვას!

მეგობრებო, კიდევ ერთი თხოვნა გვაქვს: თუ იცით მეზობლის ან ნაცნობის გაჭირვების შესახებ, გააკეთეთ კეთილი საქმე და მოგვწერეთ ელექტრონულ მისამართზე: [email protected]

ჩვენი ფონდის ანგარიშებია:

(დანიშნულება: არქიელიძეების ოჯახი)

თანხის გადარიცხვა შეიძლება ჩვენი ვებგვერდიდანაც: «საქართველოს ბანკი» (bogpay.ge), «თიბისი ბანკი» (tbcpay.ge), «ლიბერთი ბანკი» (PayGe), PayPal (paypal.me).

თანხის გადარიცხვა შეიძლება ტერმინალებიდანაც ExpressPay, TBCpay. განყოფილებაში «ქველმოქმედება» იპოვეთ ჩვენი ფონდი (დამატებით უფლებებსა და მოვალეობებსშეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე https://goo.gl/GYGus).

თქვენ შეგიძლიათ ვინმეს სიცოცხლე გადაარჩინოთ და ღმერთს დაუახლოვდეთ! გაგზავნეთ შეტყობინება ნომერზე 97100.

სპეციალურ ნომერზე: 0901200270 განხორციელებულ მხოლოდ ერთ ზარს ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა შეუძლია! დალოცვილები ყოფილიყავით!