„იყო ღარიბი, ნიშნავს გეცვას დახეული ტანსაცმელი და არ გქონდეს სათამაშო“ კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებსაც, მონაწილეობა მიიღონ ღვთისნიერ საქმეში! იყო ღარიბი, ნიშნავს იმას, რომ ტანსაცმელი სულ დახეული გაქვს ათი წლის ვენერას, არ ჰყავს მეგობრები და დარწმუნებულია, რომ არც არასდროს ეყოლება. ღატაკებთან მეგობრობა არავის უნდა. „ვგრძნობ, რომ თავს მარიდებენ. ჩემს გვერდით არ […]
Read More… from „იყო ღარიბი, ნიშნავს გეცვას დახეული ტანსაცმელი და არ გქონდეს სათამაშო“
ნაცრისფერი, ობმოდებული კედლები ნესტისგანაა დამპალი… ზოგჯერ გგონია, რომ ეს ადგილი ადამიანის ცრემლების გამოა დანესტილი, რადგან ამ სახლში ყველა ტირის: ტკივილისგან, უიმედობისგან, უმწეობისგან… ზოგჯერ ოთახის კედლები ზანზარს იწყებს 81 წლის გულიკო გოცაძის გამწარებული ყვირილისგან, რომელიც მრავალი წელია წელისა და სახსრების აუტანელი ტკივილით იტანჯება. მას ხერხემლის თიაქარი აქვს; დამოუკიდებლად ვერც დგება, ვერც ჯდება და ვერც ცოცხლობს… ბოლო […]
Read More… from სახლი, სადაც ტკივილისგან მუდამ ყვირიან და ტირიან!
„თითქოს მეეზოვეობა სირცხვილი იყოს“, – აგრძელებს ირმა. – „დედაჩემი დილით ძალიან, ძალიან ადრე დგება, როცა ჯერ კიდევ ყველას სძინავს და რა ამინდიც არ უნდა იყოს – ქარი, ყინვა თუ წვიმა, სამუშაოდ გადის… ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ სახლში საჭმელი გვქონდეს, რომ მამას წამლები ჰქონდეს. როცა სახლში დაღლილი და გათოშილი ბრუნდება, ცხელ ჩაის ვუმზადებ; მის ხელებს ხელებში […]
ჯუმბერი უსინათლო, სნეული და მარტოხელაა… სასაფლაომდე ხელის ცეცებით მიდის, რომ მუხლებზე დადგეს, მიწას მიეფეროს და თავის ტანიუშას ესაუბროს. „გგონიათ გავგიჟდი?“ – ფიქრებიდან ყურადღება ჩვენზე გადმოაქვს და არაფრისმხედველი თვალებით გვიყურებს. – „რად მინდა სიცოცხლე? უპრეტენზიო მჭამელი ვარ: პური მაქვს, წყალი მაქვს – ამისთვისაც მადლობელი ვარ. მას აქ მარტო ვერ დავტოვებ, ხომ გესმით?“ – და ისევ ტირილს […]
დიახ! მსურს დახმარება! 
