ამ კითხვით, ზღურბლიდანვე საგონებელში ჩამაგდო სასაცილო, პატარა ნუცამ (8 წლის). „თქვენ ექიმი ხართ? თუ ჯადოქარი? დედამ თქვა, რომ თქვენ ჩვენს დასახმარებლად მოხვალთ! – არ ჩუმდება ბავშვი. – იცით, რომ გავიზრდები, მეც ექიმი გავხდები და აუცილებლად გამოვიგონებ წამალს მათესთვის; მაგრამ ამის ლოდინი იმდენ ხანს მოგვიწევს… იქნებ თქვენ შეძლოთ მისი განკურნება, თორემ ის არ დადის და საერთოდ არ გვეთამაშება. ნახეთ, რა სასაცილო ფეხსაცმელები აქვს!“

„თქვენ ვერც კი წარმოიდგენთ, როგორი წამებაა საკუთარი შვილის სიცოცხლის გამო, მუდმივი შიშის ქვეშ ცხოვრება!“ – უნუგეშოდ ტირის პატარა, 9 წლის მარიამის უბედური დედა, ქრისტინე (37 წლის). ბავშვს, დაბადებიდან, ქრონიკული დაავადება – ასთმა აწუხებს და მუდმივად სჭირდება წამლები.

მე ხომ ის ძალიან მიყვარს?! – პატარა გიორგის (8 წლის) თვალები ცრემლებით ევსება… პასუხს ვერ ვპოულოუბ და მზად ვარ, მიწამ პირი მიყოს ამ სუფთა, მაგრამ ცნობისმოყვარე, ბავშვური მზერის ქვეშ… გიორგის ძმა, ნიკოლოზი (10 წლის) მძიმედ არის ავად და ძნელად თუ შეძლებს ვინმე, ბიჭუნას დაჰპირდეს, რომ ის მალე შეძლებს ძმის მაგრად ჩახუტებას.

– საგონებელშია პატარა ლილე (3 წლის) და კითხვებით: რატომ? რატომ არ შეუძლია მას ჩემთან თამაში? – დაუსრულებლად გულს უფლეთს დედას, მარიკას (22 წლის).
პატარა დენისი 1 წლის და 3 თვისაა, მაგრამ მას არც ჯდომა შეუძლია, არც სიარული, არც საუბარი, ჭამითაც – ბოთლით ჭამს. მის საბრალო დედას – მარიკას, მანანის ფაფის გარდა, მისთვის სხვა საჭმელი არაფერი აქვს. არადა, საკვების გარდა, მის ვაჟს მუდმივად სჭირდება სამედიცინო დახმარება! დაუსრულებელი ანალიზები, გამოკვლევები, პროცედურები – ეს ყველაფერი ძვირი ჯდება!

„ეს ჩემი ოცნების ზღვარია!“ – ქვითინებს უბედური დედა, ნათია (40 წლის); მის ერთადერთ ვაჟს, საბას (10 წლის) ხომ მთელი ცხოვრების მანძილზე, ერთი სიტყვაც კი არ უთქვამს… იგი დამხმარე ეტლს არის მიჯაჭვული და დამოუკიდებლად ვერაფერს აკეთებს – ვერც ჭამს, ვერც სვავს, ვერც საუბრობს!

„მე დედას გამოვესარჩლე და მამამ თვალი დამიზიანა! მაგრამ არ მტკივა, დეიდა, ცალი თვალითაც კარგად ვარ!“ – შეხვედრისას მიხსნის ბიჭუნა.