ეს ისტორია, ტრაგედიაზე უარესია! ქალმა, სახლი გაყიდა, ერთადერთი შვილი საფრანგეთში სამკურნალოდ რომ გაეგზავნა. ვაჟი სრულიად განიკურნა ვერაგი დაავადებისგან და დაუბრუნდა მშობლიურ საგარეჯოს. თუმცა, ნათქვამია, ბედისწერას ვერსად გაექცევაო ადამიანი: გამოჯანმრთელებულ ბიჭს მანქანა დაეჯახა და სიცოცხლეს გამოასალმა. მას შემდეგ, საბრალო დედა „ცოცხალი მკდვარია“. ქალი უსახლკაროდ დარჩა, ამპუტირებული აქვს ცალი ფეხი და მიტოვებული შენობის ოთახში ცხოვრობს.

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს, იპოვონ უფლის გზა!

საბრალო ქალს, ფეხი აქვს ამპუტირებული ბარძაყის ზემოთ.

1975 წელს, 16 წლის ნანას მანქანა დაეჯახა. მის გვერდით მყოფი თანაკლასელი დაიღუპა. ნანა კი, სასწაულებრივად გადაურჩა სიკვდილს. თუმცა, სამწუხაროდ, ფეხის ამპუტაცია დასჭირდა. 16 წლის გოგონას ფერადი ცხოვრება, ერთ წამში ჩაბნელდა.

გადიოდა წლები, ნანა იზრდებოდა და ცალი ფეხის გარეშე ცხოვრებას სწავლობდა. ბევრი სირთულე, ბევრი გულისტკენა შეხვდა ცხოვრებაში, ბევრი იმედგაცრუება. ზოგჯერ, საყვედურიც ჰქონია სამყაროს მიმართ, მაგრამ ღვთისმოშიში გოგონა, მაშინვე პატიებას სთხოვდა ხოლმე უფალს. 26 წლის ასაკში დაოჯახდა. ფეხმოკვეთილი ნანას ცხოვრებაში ყველაზე ბედნიერი წუთები მაშინ დადგა, როდესაც ვაჟი შეეძინა.

ვინ წარმოიდგენდა, რომ შვილი გაიმეორებდა დედის ისტორიას, იმ განსხვავებით, რომ ლერის გულის ცემა სამუდამოდ შეწყდა მანქანის დაჯახებისას.

ნანას ვაჟი საფრანგეთში ვერაგი დაავადებისგან სრულიად განიკურნა და მშობლიურ საგარეჯოში დაბრუნდა. თუმცა, სწორად არის ნათქვამი, ბედისწერას ვერსად გაექცევაო ადამიანი. გამოჯანმრთელებულ ბიჭს, მანქანა დაეჯახა და სიცოცხლეს გამოასალმა. ახლა, 34 წლის სიცოცხლით სავსე ლერი კაიდარაშვილი უპასუხისმგებლო მძღოლის გამო მიწაში წევს.

საბრალო ქალი ამ სამყაროში სრულიად მარტო დარჩა. ნანას მეუღლე 2008 წლის აგვისტოს ომში, რუსების ბომბს ემსხვერპლა თავისივე სახლის ეზოში.

ჩვენო ძვირფასო მკითხველო, როგორც უკვე გითხარით, ნანამ სახლი გაყიდა, მის ერთადერთ ვაჟს საზღვარგარეთ რომ ემკურნალა. არა მხოლოდ სახლი, არამედ რაც კი რამ ებადა – სამკაულები, ჭურჭელი, ავეჯი – ყველაფერი გაყიდა, რათა მის ლერის ვერაგი დაავადება დაემარცხებინა. მართლაც, გმირი დედის ბრძოლამ შედეგი გამოიღო. მაგრამ, შვილის გამოჯანმრთელებით გამოწვეული სიხარული ხანმოკლე აღმოჩნდა… ის დაიღუპა და ნანას შვილის ცხედრის დატირება მოუწია.

შვილმკვარი დედის ცოდვით ქვებიც კი ტირიან.

უსახლკაროდ დარჩენილი შვილმკვდარი დედა, ამ მიტოვებული შენობის ოთახში ცხოვრობს, რომლის კედლები ნახევრად ჩამონგრეულია, ფანჯრები კი ჩამტვრეული. ნანა პირველი ჯგუფის შშმ პირია. მას ყველაზე აუცილებელი, სარეცხი მანქანაც კი არ აქვს. ხომ წარმოგიდგენიათ, ხელით რეცხვისას როგორ წვალობს. არც ტელევიზორი, არც მაცივარი, არც წყლის გამაცხელებელიც აქვს სახლში.

ნანა (66 წლის): „ჩემი ვაჟის გარდაცვალების შემდეგ, რა აზრი აქვს ჩემს სიცოცხლეს? მაგრამ, თავს ხომ არ მოვიკლავ? უფლის წინაშე ეს ცოდვა რომ ჩავიდინო, ჩემს შვილს ვეღარ შევხვდები სასუფეველში. თუმცა, ისეთ პირობებში ვცხოვრობ, რომ ალბათ, ჩემი აღსასრულის დღეც მალე დადგება. კიბეზე ვერ ჩავდივარ და იძულებული ვარ, მთელი დღე საშინელ ოთახში ვიჯდე, სადაც სიბნელე, სიცარიელე, უიმედობა სუფევს და სიკვდილის სუნი დგას.“

ნანა: ტელევიზორიც კი არ მაქვს, რამეს რომ ვუყურო და სიმარტოვისგან ჭკუიდან არ შევიშალო. ამ შენობის უკან, აუთვისებელი ტერიტირიაა, სადაც გველები არიან. მეშინია, კარიდან არ შემოვიდეს ოთახში. კარის შესაკეთებელი ფულიც კი არ მაქვს. შიშისგან ღამითაც ვერ ვიძინებ. ნუთუ, ამას სიცოცხლე ჰქვია? მიუსაფარი ძაღლიც კი არ იცხოვრებს ასეთ პირობებში.“

ნანა: თვეში სამჯერ, წვალებით გავდივარ გარეთ. კიბეზე ბალიშს ვდებ და ასე, ხოხვით ჩავდივარ ხოლმე. აქ, ადამიანის ჭაჭანებასაც ვერ ვხედავ. ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ საშინელებათა ჟანრის ფილმის გმირი ვარ, რომლის გარშემოც ადამიანები „გაქრნენ“.

ნანა: „ჩემი მეგობარი და ჩემი იმედი ეს კატაა. ჩემი შვილის გაზრდილია. ლერი რომ დაიღუპა, კატამ ჭამა შეწყვიტა. ჩემი შვილის დაკრძალვის დღიდან კი, გვერდიდან არ მცილდება. ლაპარაკი არ შეუძლია, თუმცა, თვალებით მეუბნება: „მე არ მიგატოვებ.“

ჩვენო ძვირფასო მკითხველო, განა, რამდენ ადამიანს იცნობთ საქართველოში ისეთს, ვისაც ერთადერთი შვილი მოუკვდა, ამავდროულად ქვრივია, ფეხმოკვეთილი და თან, უსახლკარო? ამ საბრალო ქალს, კატის მეტი აღარავინ დარჩა. წარმოიდგინეთ, კატა მარტოს არ ტოვებს. ნუთუ ჩვენ, ადამიანები, დიდ განსაცდელში ჩავარდნილ ადამიანს დახმარების ხელს არ გავუწვდით? კიბის გვერდით პატარა პანდუსი მოწყობა რომ შევძლოთ, საბრალო ქალის წამებას ბოლო მოეღება. ეტლით პანდუსზე ჩამოვა ეზოში და მზეს მაინც მიეფიცხება, დილით სუფთა ჰაერს ისუნთქებს. ახლა კი, ბნელი ოთახიდან ვერ გადის, რადგან კიბეზე ჩასვლა არ შეუძლია.

არავინ ვიცით, ვის რა გველოდება ხვალ. სამყარო კი, ბუმერანგის პრინციპით მოქმედებს. რასაც გავცემთ, ის დაგვიბრუნდება. ხოლო, როდესაც დადგება ჟამი და უფლის წინაშე წარვდგებით, რა პასუხს გავცემთ მას, თავს რით ვიმართლებთ? იმისთვის, რომ სასოწარკვეთილ ადამიანს დახმარების ხელი გაუწოდო, ბევრი ფული სულაც არ არის საჭირო, მთავარია კეთილი გული.

თუ გსურთ, მოინახულოთ და დახმარება პირადად გაუწიოთ ამ ოჯახს, მათი მისამართია: საგარეჯო, კახეთის გზატკეცილი.

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს, იპოვონ უფლის გზა!

მეგობრებო, კიდევ ერთი თხოვნა გვაქვს თქვენთან: თუკი შეიტყობთ, რომ თქვენს ნაცნობს ან მეზობელს სჭირდება დახმარება, გთხოვთ, გამოიჩინოთ გულისხმიერება და მოგვწეროთ ამის შესახებ ელექტრონულ მისამართზე: [email protected]

ჩვენი ფონდის ანგარიში:

(დანიშნულება: ბუზარიაშვილების ოჯახი).

თანხის ჩარიცხვა შესაძლებელია ჩვენი ვებგვერდის მეშვეობით: „საქართველოს ბანკი“ (e-commerce), „TBC ბანკი“ (GeoPay), „ლიბერთი ბანკი“ (PayGe), PayPal.

თანხის ჩარიცხვა ასევე შესაძლებელია ტერმინალებიდან: ExpressPay, TBCpay, PayBox (OPPA). ჩვენს ფონდს იპოვით ქვეთავში “ქველმოქმედება“. ინფორმაციას ფონდის დამატებითი უფლება–მოვალეობების შესახებ შეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე: https://goo.gl/GY2Gus

თქვენ შეგიძლიათ გადაარჩინოთ ვინმეს სიცოცხლე და დაუახლოვდეთ ღმერთს! გაგზავნეთ SMS ნომერზე 97100.

სპეციალურ ნომერზე: 0901200270 განხორციელებულ მხოლოდ ერთ ზარს ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა შეუძლია! დალოცვილები ყოფილიყავით!

მეგობრებო, თითქმის ყოველთვე, ახალ-ახალ თაღლითებს ვპოულობთ, ვინც ჩვენს პოსტებს იპარავს, მაგრამ მოპარულ პუბლიკაციებში შეჭირვებული ადამიანების არც მისამართები, არც მათი ტელეფონის ნომრებია მითითებული. ამით, ისინი გართმევენ შესაძლებლობას, დარწმუნდეთ, ეს ადამიანები რეალურად არსებობენ თუ არა და რა გადახდათ თავს. სამაგიეროდ, თაღლითები თავიანთი საბანკო ანგარიშის დეტალებს დიდი ასოებით წერენ ყოველთვის.

რა თქმა უნდა, დაუყოვნებლივ წერილობით ვაცნობებთ ამის შესახებ შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და პროკურატურას, მაგრამ ჯერჯერობით, უშედეგოდ. ამ დროს, ევროპასა და ყოფილი სსრკ-ს ბევრ ქვეყანაშიც კი, ასეთი ქმედებები სამართლიანად ითვლება თაღლითობად და დამნაშავეებს ციხეში სვამენ.

ისღა დაგვრჩენია, მწუხარება გამოვთქვათ იმის გამო, რომ ამდენად გულუბრყვილოა ძალიან ბევრი ადამიანი… ჩვენ ხომ, მთელ გულს ვდებთ ჩვენს პოსტებში. თუკი, მცირეწლოვანი ბავშვები არიან ოჯახში, პოსტებს დახმარების თხოვნით ყოველწლიურად ვანახლებთ! ეს ბავშვები ჩვენი ოჯახის წევრები ხდებიან.

ფრთხილად იყავით, მეგობრებო! გთხოვთ, ასეთი დამნაშავეების შესახებ გვაცნობოთ!

კორ.: ნინი