ჩვენი ირაკლი ჯერ მხოლოდ 12 წლისაა, მას ძალიან უნდა სიცოცხლე და მისი ყოველი წუთით ტკბობა, მაგრამ მისდა უნებურად დასახიჩრებული სახე მის ცხოვრებას ნამდვილ კოშმარად აქცევს! თორმეტი წელი, ეს ხომ, გოგო–ბიჭების ერთმანეთისადმი გულუბრყვილო სიყვარულისა და მეგობრობის პერიოდია! რა ლამაზი ბიჭია. ღმერთო, ღმერთო, როგორ იტანჯება! ღმერთმა აშოროს ყველა ჩვენგანის შვილებს ასეთი ტანჯვა! დღეს, ბიჭს გარეთ გასვლისაც კი ეშინია! როგორ შეიძლებოდა, მისი დაავადების მკურნალობის დროს, ქართველ ექიმებს არაფერი ეთქვათ შესაძლო შედეგებზე! უფალო, მადლობას გიხდით იმისთვის, რომ ჩვენ, მეგობრებო, არ ვართ ეს ექიმები! ჩვენი გული შენთანაა, შვილო! ჩვენ ყველაფერს გამოვასწორებთ!!! თურქეთში შენს ლამაზ ტუჩს უპრობლემოდ დააბრუნებენ თავის ადგილზე! შენ კი, კიდევ არაერთი მანდილოსნის გულს დაიპყრობ!!!

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს, იპოვონ უფლის გზა

წლების წინ, ბავშვის სახეზე ჰემანგიომა (დიდი წითელი ლაქა) გაჩნდა, რომელიც შემდგომში, ისეთ საშინელებაში გადაიზარდა, რომ საბრალო ბავშვს დღისით გარეთ გასვლა არ უნდა, ხალხმა რომ არ დაინახოს. სარკე კი, „მტრად“ ექცა. ბავშვის ქვედა ტუჩი ისე გასივდა, რომ ბიჭუნას საკვების მიღება და პირის დახურვაც კი უჭირს. ყველაზე საშინელება კი ისაა, რომ ბავშვმა საკუთარი თავი შეიზიზღა და ფიქრობს, რომ ასეთ მდგომარეობაში აღარავის სჭირდება. უარესს გეტყვით, ირაკლი ყოველდღე ეკითხება საკუთარ დედას: „დედი, აღარ გიყვარვარ?“. ღმერთო, რამხელა დრამაა ამ ერთ ფრაზაშიც კი.

გარიყული ირაკლი. მის ზურგს უკან კი, მოთამაშე ბავშვები.

 მხოლოდ ამ ერთ ფოტოზეა ასახული ყველა ის ტკივილი, რასაც ათასობით სიტყვაც კი ვერ გადმოსცემს ისეთი სიზუსტით, როგორც ეს კადრი, რომელიც ფონდის კორესპონდენტმა სწორედ მაშინ გადაიღო, როდესაც ირაკლისთან შესახვედრად მივიდა. დიახ… ცალკე მდგომი ირაკლი…. მის ზურგს უკან კი, მხიარული ბავშვები… ეს არ არის მხატვრის მიერ შესრულებული ნახატი. ეს რეალობაა, სასტიკი რეალობა…

 ირაკლი მხოლოდ მაშინ შედის ფეხბურთის მოედანზე, როდესაც ის ცარიელა. სწორედ ამ დროს, საბრალო ბავშვი თავის წარმოსახვაში ხედავს, თავის თანატოლებთან ერთად როგორ თამაშობს ფეხბურთს. ხან „მეკარეა“, ხან „თავდამსხმელი“, ზოგჯერ „გოლიც გააქვს“. ეს წარმოსახვითი ილუზია მხოლოდ რამდენიმე წუთს გრძელდება, ბავშვი კი ყველაზე ბედნიერია ამ დროს. შემდეგ, ისევ უბრუნდება საშინელ რეალობას. ცარიელი მოედანი… უიმედობა… სასოწარკვეთა და ტკივილი…

ირაკლის ლაღი ბავშვობა 2021 წელს დასრულდა, როდესაც მის ლამაზ სახეზე გაჩნდა საშინელი წითელი ლაქა. 23 ლაზერული და სკლეროთერაპია, უამრავი ინექცია – მაგრამ, ეს ყველაფერი უშედეგო აღმოჩნდა. მართალია, ლაქა ზომაში შემცირდა, სამაგიეროდ, ბავშვის ქვედა ტუჩი სულ უფრო მეტად იზრდებოდა და… მწვანეთვალება ბიჭი საშინელებათა ჟანრის „ფილმში“ სწორედ ასე აღმოჩნდა. თუმცა, იმ განსხვავებით, რომ ამ საშინელ „ფილმს“ დასასრული არ უჩანს.

ეს კადრი, კიდევ ერთი მტკიცებულება არის იმისა, რომ ძაღლები, უფლისგან მოვლენილი არსებები არიან დედამიწაზე, რათა ადამიანებს გულის ჭრილობები მოუშუშონ და მათ გვერდით იყვნენ სწორედ მაშინ, როდესაც ყველა მიატოვებს. არადა ნათქვამია, რომ ღმერთმა თავის ხატად შექმნა ადამიანი. ერთი ადამიანის მიერ გაწირული მეორე ადამიანი ბევრი გვინახავს. ძაღლისგან მიტოვებული ადამიანი კი, არცერთი. მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მაინც „ცხოველი“ ჰქვია.

 სათამაშო ატრაქციონებთან მარტო მყოფი ირაკლი, ძაღლებმა შენიშნეს და მასთან თამაში დაიწყეს. „ქუჩის ძაღლები“… სწორედ ის ძაღლები, რომლებიც ერთ დროს, ადამიანებმა სახლიდან გააგდეს ქუჩაში და სამუდამოდ მიატოვეს. მიტოვებულმა ძაღლებმა კი, ირაკლი არ მიატოვეს. ყოველდღე სახლთან ელოდებიან, როდის გამოვა ბავშვი გარეთ…

ირაკლი შორიდან უყურებს ხალხს. მათთან მიახლოვებას ვერ ბედავს, რადგან საბრალო ბავშვს ჰგონია, რომ მისი შესახედაობა მათ შეაშინებს.

ეჰ… ვინ იცის, თორმეტი წლის ბავშვის გულში რა ცეცხლი გიზგიზებს…

ირაკლი (12 წლის): „როდესაც ვხედავ ადამიანებს, თავს დაბლა ვხრი ხოლმე, ჩემი სახე რომ არ დაინახონ. სხვა ბავშვებისგან განსხვავებით, მე არც ძვირადღირებულ ნივთებზე ვოცნებობ, არც „დისნეილენდზე“. ჩემი ერთადერთი ოცნებაა, ისეთივე სახე მქონდეს როგორც სხვა ბავშვებს და სარკეში ჩახედვის არ შემეშინდეს. ნუთუ, ბევრს ვითხოვ?“

ახალშობილი ირაკლი

მაშინ, ბავშვს ფერმკრთალი ლაქა ჰქონდა სახეზე. ვინ წარმოიდგენდა, რომ წლების შემდეგ, სწორედ ეს ლაქა, თორმეტი წლის ასაკში დაასრულებდა ირაკლის ბავშვობას. მაგრამ, არა!!! ჩვენ ეს არ უნდა დავუშვათ. ირაკლიმ ისედაც დაკარგა ბავშვობის ოთხი წელი და სამწუხაროდ, დაკარგულ წლებს უკან ვერავინ დაუბრუნებს. სამაგიეროდ, ჩვენ შეგვიძლია, ბედნიერი მომავალი ვაჩუქოთ ბავშვს. ეს კეთილი ბიჭუნა ამას ნამდვილად იმსახურებს.

თურქეთში სრული განკურნების გარანტიას იძლევიან! ხოლო, შემდგომი მკურნალობისთვის და ყოველი შემთხვევისთვის, ახლავე უნდა დავიწყოთ თანხის შეგროვება, რათა ყველა ეს საშინელი ფოტო სამუდამოდ გაქრეს ოჯახის ცხოვრებიდან!

ჩვენ აუცილებლად გავაკონტროლებთ ყველა პროცედურას. ფონდის მოხალისე – მთელ საქართველოში ცნობილი მედიცინის პროფესორი, ძალიან მოკრძალებული ადამიანია, მას რეკლამა არ სურს. ის მთელი გულით და სრულიად უსასყიდლოდ აკეთებს ყველაფერს! ის უკვე დაუკავშირდა თურქეთს! ასე რომ, ჩვენ გვაქვს იმის გარანტია, რომ სამედიცინო პროცედურები უმაღლეს დონეზე ჩატარდება! ჩვენ ხომ, ამ ბიჭის გამო ყველანი ვღელავთ!

ეს კი ირაკლის ძამიკოა, წლინახევრის გაბრიელი. საბრალო დედას ბავშვისთვის საკვების საყიდელი ფულიც კი არ აქვს. ოჯახი, უფასო სასადილოდან მოტანილი საკვებით იკლავს შიმშილს. ნუთუ, ამას ცხოვრება ჰქვია?

როდესაც ფონდის კორესპონდენტი ირაკლის ესაუბრებოდა, ბავშვმა უთხრა, რომ უფასო სასადილოში მალე თუ არ მივიდოდა, საკვების გარეშე დარჩებოდა მომდევნო დღემდე. ამიტომ, კორესპონდენტი და ირაკლი სასადილოსკენ სწრაფი ნაბიჯებით გაეშურნენ. ამ ფოტოზე ასახულია მომენტი, როდესაც ბავშვს უფასო სასადილოდან საკვები გამოაქვს.

პოლიეთილენის პარკში რამდენიმე პურია, ხოლო პატარა კოლოფში მაწვნის შეჭამანდი. რომელიც ტაბატაძეების ოჯახში სამმა მცირეწლოვანმა ბავშვმა უნდა იმყოფინოს ერთი დღის განმავლობაში.

გატეხილი ფანჯრები და ჩამსხვრეული მინის ადგილას მიკრული ლეიკოპლასტირი, ძველი ხის რაფები და ჭიები. მხოლოდ ეს ფანჯარაც საკმარისია, რომ მიხვდეთ, ირაკლი თავის ორ მცირეწლოვან ძამიკოსთან ერთად რა საშინელ სახლში ცხოვრობს. ორმაგი უბედურება კი ისაა, რომ ისიც არ არის ტაბატაძეების ოჯახის საკუთრება. უსახლკაროდ დარჩენილი ოჯახი, ერთი ბნელი და ნესტიანი ოთახის ქირაში ყოველთვიურად 300 ლარს იხდის.

კადრი, რომელიც „წართმეულ ბავშვობას“ ასახავს. ღვთისნიერო ადამიანებო, ფონდში, დარწმუნებულები ვართ, რომ თორმეტი წლის ირაკლის ტანჯვის მიმართ გულგრილი არ დარჩებით. ისევე გვჯერა, რომ შვილის გამოჯანმრთელებისთვის ბრძოლაში, მის საბრალო დედას მარტოს არ მიატოვებთ. დედებო, გავერთიანდეთ! ახლა, ირაკლი ყველა ჩვენგანის შვილია. ჩვენი შვილი ტანჯვისგან ვიხსნათ!

თუ გსურთ, მოინახულოთ და დახმარება პირადად გაუწიოთ ამ ოჯახს, მათი მისამართია: თბილისი, ლილოს დასახლება, 1 კვარტალი, კორპუსი 24.

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს, იპოვონ უფლის გზა!

მეგობრებო, კიდევ ერთი თხოვნა გვაქვს: თუკი შეიტყობთ, რომ თქვენს ნაცნობს ან მეზობელს სჭირდება დახმარება, გთხოვთ, ღვთის მოსაწონი საქმე გააკეთეთ და ამის შესახებ მოგვწერეთ ელექტრონულ მისამართზე: [email protected]

მეგობრებო, თუკი იცით, რომ გასაჭირშია ვინმე, გთხოვთ, პატივი დაგვდეთ, ეს ადამიანები გავიცნოთ და ჩვენს მეგობრებსაც ვუამბოთ მათი ისტორია! უფალის ნებაა, საქართველოში ყველა ადამიანს დაეხმაროს!

ჩვენი ფონდის ანგარიში:

(დანიშნულება: ტაბატაძეების ოჯახი).

თანხის ჩარიცხვა შესაძლებელია ჩვენი ვებ-გვერდის მეშვეობით: „საქართველოს ბანკი“ (bogpay.ge), „TBC ბანკი“ (tbcpay.ge), „ლიბერთი ბანკი“ (PayGe), PayPal (paypal.me).

თანხის ჩარიცხვა ასევე შესაძლებელია ტერმინალებიდან: ExpressPay, TBCpay. ჩვენს ფონდს იპოვით ქვეთავში “ქველმოქმედება“. ინფორმაციას ფონდის დამატებითი უფლება-მოვალეობების შესახებ შეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე: https://goo.gl/GY2Gus

თქვენ შეგიძლიათ გადაარჩინოთ ვინმეს სიცოცხლე და დაუახლოვდეთ ღმერთს! გაგზავნეთ SMS ნომერზე 97100.

სპეციალურ ნომერზე: 0901200270 განხორციელებულ მხოლოდ ერთ ზარს, ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა შეუძლია! დალოცვილები ყოფილიყავით!

კორ.: ნინი