ღმერთო, შეიწყალე ჩვენი ქართველი ბიჭუნა! ამ მძიმე განსაცდელისგან იხსენი!

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს იპოვონ უფლის გზა!

გიოს მუდმივად უდგას კათეტერი შარდის ბუშტში. 10 წუთითაც რომ ამოიღონ, ბიჭმა შეიძლება გონება დაკარგოს და დაეცეს. კრუნჩხვები დაეწყება. მას ძალიან რცხვენია მეგობრების, რომლებსაც კათეტერის შესახებ არასდროს სმენიათ და არც კი იციან სად არის შარდის ბუშტი. ისინი ბიჭუნას დასცინიან და ისეთ სიტყვებს ეუბნებიან, სიცოცხლე აღარ მოუნდება ადამიანს…

ამიტომ გიოს ერთადერთი მეგობარი ფეხბურთის მოედანზე მისი 70 წლის ბებიაა. ახლა ის კარში დგას! მას შემცვლელიც ჰყავს – 80 წლის ბაბუა.

თბილისიდან 370 კილომეტრის დაშორებით, ადიგენის მუნიციპალიტეტის შორეულ სოფელ უდეში, ძალიან კარგი ოჯახი ცხოვრობს. მაგრამ მისი ყველა წევრი ან მოხუცია, ან ბავშვი! ბავშვებისთვის აქ მომავალი არ არსებობს. მოხუცები? სჯობს, რომ აქ, ქვეყნის დასალიერში ავად არ გახდნენ: მკურნალობის შესაძლებლობა არ არის, წამლების ფულიც არ აქვთ. მადლობა ღმერთს, მამას არ მიუტოვებია ოჯახი. ის დღედაღამ შემდუღებლად მუშაობს, მიუხედავად იმისა, რომ კაპიკებს შოულობს. ის ნამდვილი მამაკაცია!

აბულაძეების მთელი მრავალრიცხოვანი ოჯახი სიღატაკეში ცხოვრობს: დედა ნონა (39 წლის), მამა პავლე (49 წლის) და მათი შვილები: მარიამი (21 წლის), ნათია (19 წლის), ელგუჯა (14 წლის), ლიზა (12 წლის), გიორგი (9 წლის) და ნიცა (1 წლის). მათთან ერთად ცხოვრობენ დედამთილი მარიამი (70 წლის) და მამამთილი ელგუჯა (80 წლის).

სიბერისგან დაუძლურებული ბებია, რომელსაც სიარულიც კი უჭირს, თავს არ იზოგავს და შვილიშვილს ეთამაშება ფეხბურთს. ამ დროს, მუხლები უკანკალებს და გულიც ლამისაა სიცოცხლის უკანასკნელ ნაპერწკალთან ერთად ამოუვარდეს. მაგრამ შვილიშვილი სიცოცხლეზე ძვირფასია! უფალო, ქართველი მოხუცი ბებოებისთვის მადლობას გიხდით!

გიოს რცხვენია, მეგობრებთან ერთად მოედანზე შარდის ტომრით რომ ითამაშოს. რაოდენ საშინელია ბავშვისთვის ეს მდგომარეობა!

ასე ცხოვრობენ ცივილიზაციას მოწყვეტილი ნამდვილი ქართველები – ჭეშმარიტი ქართული კულტურისა და ხასიათის უკანასკნელი მატარებლები. შემდეგ კი ჩუმად, ძალიან ჩუმად მიდიან ჩვენგან… ლამაზები, სტუმართმოყვარეები… რომლებსაც სხვა ენაც კი არასდროს სცოდნიათ, მშობლიური ქართულის გარდა. არსებითად, ისინი ჩვენი ძმები და დები არიან, რომლებიც არავის სჭირდებიან საკუთარ ქვეყანაში…

თუ დავეხმარებით, ისინი გაცილებით დიდხანს იცოცხლებენ და გააგრძელებენ შთამომავლობას. თუ გვერდს ავუვლით, ისე გაქრებიან თითქოს არც უცხოვრიათ საქართველოს მიწაზე.

აი, ისიც – ცხრა წლის გიორგი, რომელსაც ავადმყოფობამ და სიღარიბემ ბავშვობა წაართვა.

გახსოვთ, ბავშვობაში სიცხეში როგორ გვწყუროდა ცივი წყალი? ახლაც სიცხეა, მაგრამ გიოსთვის წყლის დალევა არ შეიძლება: წყეული შარდი გაჩნდება, მასთან ერთად – ტკივილიც. ტომრის გარეშე კი გასვლა არ შეუძლია. საშინელებაა იმის წარმოდგენაც კი, რომ ამ ტანჯვის მიზეზი დღემდე ვერ დაუდგენიათ ქართველ ექიმებს.

ჩვენი გიორგი რაც შეიძლება მალე უნდა გადავიყვანოთ თურქეთში. იქ მის სიკვდილს არ დაუშვებენ. ჩვენ კი ფონდში, წინასწარ გავარკვევთ რამდენად კვალიფიციური არიან ექიმები. წარმატებებს გისურვებთ, გიორგი! შენ ისეთი სათუთი და ლამაზი ბავშვი ხარ!

გიორგის ავადმყოფობა, სავარაუდოდ, განკურნებადია – მაგრამ არა საქართველოში. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ამ კარგმა ოჯახმა ჯანდაცვის სამინისტროსა და შეჭირვებულთა დახმარების ხმაურიანი პროგრამების შესახებ რამე იცოდეს. ჩვენ ვართ მათი სამინისტრო. ჩვენ ვართ მათი იმედი. შესაძლოა, „ზემდგომი პირები“ თუ წაიკითხავენ ამ პოსტს, ჩამოვიდნენ და მოიმოქმედონ რამე. მაგრამ ასეთი ოჯახების ცხოვრების შეცვლა მხოლოდ გულით შეიძლება – ტკივილს თუ გავიზიარებთ და დავუახლოვდებით მათ.

განა ეს საშინელება არ არის – მძიმე ტომრის ტარება, რომელიც მუდმივად ივსება შარდით? ეს ხომ, ჩვეულებრივი პოლიეთილენის პარკია. რომ გასკდეს? ხალხი რომ იყოს ახლომახლო?..

გიორგი ცდილობს ისე იაროს, რომ გზაში არავინ შეხვდეს. მაგრამ განა ქართული მიწა მისი არ არის?! შენია, შვილო. და ამ წყეული ტომრისგან მალე გათავისუფლდები!

გიორგი (9 წლის): „ბავშვების თამაშის ხმა რომ მესმის, გული ძალიან მტკივა. მინდა, რომ მეც მათთან ერთად ვითამაშო, როგორც ადრე. მაგრამ მე უკვე აღარ ვარ სხვა ბავშვებისნაირი. მე ცუდი ვარ, დეიდა“ – მიმართავს ფონდის კორესპონდენტს და თან ძლივს იკავებს ცრემლებს. ღმერთო, ღმერთო… სნეული ბავშვის ცრემლები როგორი მძიმეა. უფრო მძიმე, ვიდრე მთელი სამყარო…. უფრო ღრმა, ვიდრე ზღვა…

გონიერი ბავშვი წმინდა სანთელს ყოველდღე ანთებს და თავის ტანჯვაზე უამბობს უფალს. ზოგჯერ კი ნაწყენდება: „ჩემი თხოვნა რატომ არ ესმის ღმერთს? ნუთუ იმიტომ, რომ ის ზეცაშია და ჩემი ხმა მასთან ვერ აღწევს?“ – ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე შეკითხვა, რაც კი ოდესმე მომისმენია. ამ დროს ვიგრძენი, რომ ძარღვებში სისხლი გამეყინა. მერე კი, მეც ზეცას ავხედე და უფალს ვთხოვე: „ღმერთო, პატარა გიორგის ვედრება შეისმინე“.

მარიამი, გიორგის ბებო და ამავდროულად მეკარე: ბავშვისთვის დიაგნოზის დასმა საქართველოში ვერ ხერხდება, სასწრაფოდ თურქეთშია გადასაყავნი. გიორგის გარდა, კიდევ ხუთი ბავშვია ოჯახში. ძალიან რთულ პირობებში ვცხოვრობთ. რა ვქნა, ჩემი პენსიის თანხა გზის ფულადაც კი არ მეყოფა, ბავშვი თურქეთში ავტობუსით მაინც რომ წავიყვანო. რას წარმოვიდგენდი, ასეთი მწარე სიბერე თუ მექნებოდა?

ეს კი გიორგის დაიკო, 12 წლის ლიზაა.

გოგონა ცდილობს გიორგისთან ღიმილიანი იყოს, მაგრამ მხოლოდ უფალმა იცის ეს პატარა გოგონა რამხელა დარდს ატარებს გულით. მალე სწავლა დაიწყება. სხვა ბავშვებისგან განსხვავებით ლიზი არც ლამაზ ტანსაცმელზე, არც ფეხსაცმელზე არ ოცნებობს, იმის მიუხედავად რომ ბავშვს სკოლაში წასასვლელად ერთი წყვილი ახალი ტანსაცმელიც კი არ აქვს. ლიზის ერთადერთი ოცნება ისაა, რომ საყვარელი ძამიკოს ტანჯვას აღარ უყუროს.

მათ სახლს რომ ვტოვებდი, გიორგიმ სევდიანი და ამავდროულად იმედიანი თვალები გამომაყოლა. უხმოდ, მდუმარედ მიყურებდა. სამაგიეროდ, მის თვალები მესაუბრებოდნენ: „დეიდა, დამიხსენით ამ ტანჯვისგან“. ბავშვის მზერა ახალციხიდან თბილისამდე მახსენდებოდა…

ახლა კი, თბილისში, ჩერნოვეცკის ფონდის ოფისში ვწერ ამ სტატიას თქვენთვის, ჩვენო მეგობრებო, რათა თქვენს კეთილ გულებამდე მოვიტანო პატარა გიოს მუდარა: „გადამარჩინეთ!“.

თუ გსურთ, მოინახულოთ და დახმარება პირადად გაუწიოთ ამ ოჯახს, მათი მისამართია: ადიგენის მუნიციპალიტეტი სოფელი უდე.

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს იპოვონ უფლის გზა!

ბიბლია 

„ვინც ღარიბს კეთილად ეპყრობა, უფალს სესხს აძლევს და ის გადაუხდის მას მისი სიკეთისთვის“ (იგავები 19:17). 

მეგობარო, როგორც კი სხვა ადამიანისა და მისი ტკივილის წინაშე პასუხისმგებლობას იგრძნობ — სწორედ იმ მომენტში სრულიად სხვა — ღვთისთვის ახლობელი ადამიანი გახდები! 

თუ იცნობთ ვინმეს, ვინც ძალიან მძიმე მდგომარეობაში იმყოფება — ღარიბი ან სნეულია, აუცილებლად შეგვატყობინეთ ამის შესახებ! 

შეავსეთ ფორმა ვებგვერდზე — ბმული, დაგვირეკეთ ნომერზე +995322193321 ან მოგვწერეთ ელექტრონულ ფოსტაზე [email protected] 

უფალი უდავოდ გადაგიხდით მადლობას ამ საქციელისთვის! ჩვენი დახმარება ხომ აბსოლუტურად რეალურია და ძალზედ ახლოა ნებისმიერი დატანჯული ადამიანისთვის! 

წაიკითხეთ ჩვენი ახალი ამბები ექიმებისა და დაავადებების შესახებ. შეიძლება ამან სიკვდილისგანაც კი გიხსნათ. ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ უბედურება არ შეეხოს თქვენს ოჯახებს!

ჩვენი ფონდის ანგარიში:

(დანიშნულება: აბულაძეების ოჯახი).

თანხის გადარიცხვა შეიძლება ჩვენი ვებგვერდიდანაც: «საქართველოს ბანკი» (bogpay.ge), «თიბისი ბანკი» (tbcpay.ge), «ლიბერთი ბანკი» (PayGe), PayPal (paypal.me).

თანხის გადარიცხვა შეიძლება ტერმინალებიდანაც ExpressPay, TBCpay. განყოფილებაში «ქველმოქმედება» იპოვეთ ჩვენი ფონდი (დამატებით უფლებებსა და მოვალეობებსშეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე https://goo.gl/GYGus).

თქვენ შეგიძლიათ გადაარჩინოთ ვინმეს სიცოცხლე და დაუახლოვდეთ ღმერთს! გაგზავნეთ SMS ნომერზე 97100.

სპეციალურ ნომერზე: 0901200270 განხორციელებულ მხოლოდ ერთ ზარს ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა შეუძლია! დალოცვილები ყოფილიყავით!

კორ.: ნინი