44 წლის მარტოხელა კაცის, ალიკას ცხოვრება მაწანწალა ძაღლის ცხოვრებას არაფრით სჯობს! ამასთანავე, ის კარგი ადამიანია: კეთილი და გულისხმიერი! ყველა სხვა უბედურებასთან ერთად, მის მუცელში, უზარმაზარი წარმონაქმნი იზრდება! იქნებ, კიბოა? მისი ზომა ხომ, დღითიდღე იმატებს!

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს, იპოვონ უფლის გზა!

დაფიქრდით, მეგობრებო! ადამიანი ცხოველისგან რით განსხვავდება? ნებისმიერი, რაც არ უნდა ლამაზი, ძლიერი, მდიდარი ანდა პირიქით – სნეული იყოს?! მხოლოდ სულით და იმ განსაკუთრებული როლით, რომელიც მას ღმერთმა მიანიჭა: იცხოვროს სინდისითა და მისი, უფლის მცნებებით, ანუ უყვარდეს და გასაჭირში მყოფთ დაეხმაროს!

არაადამიანურია სხვისი გასაჭირისთვის გვერდის ავლა. სამაგიეროდ, უდიდესი სიხარულია, რომელიც მთელი ცხოვრება გაგითბობთ სულს: ხელს რომ გაუმართავ და ამ კეთილშობილური საქციელით, სიცოცხლის ბოლომდე უსაზღვროდ ბედნიერი რომ იქნები!

რამდენიმე ნაბიჯს დგამს ყავარჯნებით. შემდეგ კი, ძალა ეცლება.

ალიკა (44 წლის): „ეს წყეული ეტლი, ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია…“

ეს, ტრავმა ან უბედური შემთხვევის შედეგი არ არის. ალიკას დაავადება გენეტიკურია. ფეხებთან დაკავშირებული მსგავსი პრობლემა ჰქონდა მამამისს, პაპას და ძმას. ექიმები ამბობდნენ: ოპერაცია უშველისო. მაგრამ, ოჯახი ისეთ სიღატაკეში ცხოვრობდა, რომ მკურნალობის არავითარი შანსი არ არსებობდა. თაობიდან თაობას გადაეცემოდა ეს დაავადება – უკიდურეს გაჭირვებასა და ტკივილთან ერთად.

კიდევ ერთი უბედურებაა – მუცელში წარმონაქმნი. კაცს გამოკვლევა და ოპერაცია სჭირდება, რომლის გარეშეც, მისი სიცოცხლე საფრთხეშია. მაგრამ, ფული არ აქვს. ყოველდღიურად იძულებულია, გადადოს მკურნალობა, წარმონაქმნი კი, იზრდება.

ალიკა (44 წლის): „სრულიად უმწეო ვარ… ამდენი ტანჯვა თუ მეწერა, საერთოდ რატომ გავჩნდი ამ ქვეყნად?..“ – ამბობს ის ჩუმად და თვალზე ცრემლი ადგება. სახეზე ხელებს იფარებს, რომ ვერავინ დაინახოს. მაგრამ, ჩვენ ხომ ვხედავთ. არ გვაქვს უფლება, ზურგი ვაქციოთ.

უფალო, მოგვიტევე ჩვენ, ცოდვილთ, რადგან ხანდახან, არ ვაფასებთ იმას, რაც გვაქვს… რამხელა მადლია, საქართველოში, ალბათ, ყველაზე შეჭირვებულ კაცთან რომ მიგვიყვანე და მისი დახმარების შესაძლებლობა მოგვეცი!

ამ ფოტოზე, ალიკას მშობლები არიან. შეხედეთ, მამაც ისევე იტანჯებოდა, როგორც შვილი. მას ხელჯოხის გარეშე სიარული არ შეეძლო.

ალიკას მამა დიდი ხნის წინ გარდაიცვალა. ერთი თვის წინ კი, დედაც დაასაფლავა. ის, 90 წლის იყო. მთელი ცხოვრების განმავლობაში უვლიდა შვილს.

ახლა, ის ყოველდღე ანთებს სანთელს და მისი სულისთვის ლოცულობს. შემდეგ კი, ცარიელ სახლში მარტო რჩება. სულ მარტო.

ალიკა (44 წლის): „იცით, მარტოობა რა საშინელია? სახლში მიდიხარ, კარი ჩაკეტილია და არავინ გელოდება… მტერსაც არ ვუსურვებ.“

მას არ ჰყავს ოჯახი. არ ჰყავს ცოლი. არ ჰყავს შვილები.

ალიკა (44 წლის): „ქალების მრცხვენია… ვის რაში სჭირდება ხეიბარი? არადა, რა კარგი იქნებოდა, შვილები რომ მყოლოდა… ახლა, ხმის გამცემიც არავინ მყავს.“

ალიკას სახლი – სახლი არ არის. ეს ნანგრევებია. ფანჯრების გარეშე. დამპალი კედლებით.

შიგნით უფრო ცივა, ვიდრე გარეთ.

ალიკა (44 წლის): „ყველაზე მეტად იმის მეშინია, რომ სახლი დაინგრევა და ღია ცის ქვეშ დავრჩები. არსად მაქვს წასასვლელი…“

ის, 400-ლარიანი პენსიითა და შემწეობის 60 ლარით არსებობს, რაც წამლების საყიდლადაც კი არ ჰყოფნის. მას არ აქვს მაცივარი – პროდუქტები ფუჭდება. არ აქვს სარეცხი მანქანა. არ აქვს სააბაზანო.

ალიკა (44 წლის): „ჩემი ოცნებაა, უბრალოდ ადამიანურად დაბანა, თბილ წყალში და არა ტაშტში, ცივ იატაკზე. განა, ეს ცხოვრებაა?“

ის უფასო სასადილოში იკვებება. ალიკა იქ ეტლით დადის ყოველდღე. იღებს საჭმელს. სახლში მიაქვს.

მეგობრებო, ეს საბრალო კაცი ბევრს არაფერს ითხოვს. უსაფრთხო სახლს. საკვებს. მაცივარსა და სარეცხ მანქანას. დაბანის შესაძლებლობას. გამოკვლევასა და მკურნალობას.

ალიკა (44 წლის): „აი, თქვენ მოხვედით და გამიხარდა. ესე იგი, ჯერ კიდევ არსებობენ ადამიანები, ვისთვისაც სულერთი არ ვარ. მე ამის მჯერა…“

ღმერთო, როდესაც ალიკამ ეს სიტყვები მითხრა, ისე ბედნიერად ვიგრძენი თავი! მას ჩემი სჯერა. მაშინვე გადავწყვიტე: ყველაფერს გავაკეთებ, თუნდაც, თავად ალიკას არაფერი გავაგებინო, ეს კეთილი და კარგი ქართველი კაცი რომ გავახარო, რომელსაც იმ საქართველოსი სჯერა, როგორიც საუკუნეების განმავლობაში იყო!

მოდით, ამ რწმენას ნუ დავუკარგავთ. ის ჩვენ გველოდება. სხვა არავინ ჰყავს, ვინც დაეხმარება.

ჟურნალისტი

ლიანა კრავეიშვილი

თუ გსურთ, მოინახულოთ ოჯახი და დახმარება პირადად გაუწიოთ, მათი მისამართია: წნორი, მეგობრობის ქ. 32.

კეთილო ადამიანო, დაუყოვნებლივ გააზიარე ეს პოსტი! დაეხმარე შენს მეგობრებს, იპოვონ უფლის გზა!

ბიბლია

„ვინც ღარიბს კეთილად ეპყრობა, უფალს სესხს აძლევს და ის გადაუხდის მას მისი სიკეთისთვის“ (იგავები 19:17).

მეგობარო, როგორც კი სხვა ადამიანისა და მისი ტკივილის წინაშე პასუხისმგებლობას იგრძნობ — სწორედ იმ მომენტში სრულიად სხვა — ღვთისთვის ახლობელი ადამიანი გახდები!

ჩვენ ყოველთვის კონტაქტზე ვართ!

თუ იცნობთ ვინმეს, ვინც ძალიან მძიმე მდგომარეობაში იმყოფება — ღარიბი ან სნეულია, აუცილებლად შეგვატყობინეთ ამის შესახებ!

შეავსეთ ფორმა ვებგვერდზე — ბმული, დაგვირეკეთ ნომერზე +995322193321 ან მოგვწერეთ ელექტრონულ ფოსტაზე [email protected]

უფალი უდავოდ გადაგიხდით მადლობას ამ საქციელისთვის! ჩვენი დახმარება ხომ აბსოლუტურად რეალურია და ძალზედ ახლოა ნებისმიერი დატანჯული ადამიანისთვის!

წაიკითხეთ ჩვენი ახალი ამბები ექიმებისა და დაავადებების შესახებ. შეიძლება ამან სიკვდილისგანაც კი გიხსნათ. ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ უბედურება არ შეეხოს თქვენს ოჯახებს! 

ჩვენი ფონდის ანგარიში:

(დანიშნულება: ბიჭიაშვილების ოჯახი).

თანხის გადარიცხვა შეიძლება ჩვენი ვებგვერდიდანაც: «საქართველოს ბანკი» (bogpay.ge), «თიბისი ბანკი» (tbcpay.ge), «ლიბერთი ბანკი» (PayGe), PayPal (paypal.me).

თანხის გადარიცხვა შეიძლება ტერმინალებიდანაც ExpressPay, TBCpay. განყოფილებაში «ქველმოქმედება» იპოვეთ ჩვენი ფონდი (დამატებით უფლებებსა და მოვალეობებსშეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე https://goo.gl/GYGus).

თქვენ შეგიძლიათ ვინმეს სიცოცხლე გადაარჩინოთ და ღმერთს დაუახლოვდეთ! გაგზავნეთ შეტყობინება ნომერზე 97100.

სპეციალურ ნომერზე: 0901200270 განხორციელებულ მხოლოდ ერთ ზარს ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა შეუძლია! დალოცვილები ყოფილიყავით!