ჩერნოვეცკის საქველმოქმედო ფონდი

თუ უფალი ისევ "ამიხელს თვალს", უპირველეს ყოვლისა, ვისურვებდი...

ვნახო ის კეთილი ადამიანები, ვინც დამეხმარა სიბრმავისგან თავის დაღწევაში, და რა თქმა უნდა, ჩემთვის ყველაზე საყვარელი ადამიანი დედამიწის ზურგზე, ჩემი მეუღლე - ანა.
1,969.77 ₾
147
დონორები
შეგროვებულია

        ვნახო ის კეთილი ადამიანები, ვინც დამეხმარა სიბრმავისგან თავის დაღწევაში, და რა თქმა უნდა, დედამიწის ზურგზე, ჩემთვის ყველაზე საყვარელი ადამიანი, ჩემი მეუღლე - ანა.
ამ მშვენიერ ადამიანს, ვალერი რომოევს, ობოლს, რომელიც ერთმა მზრუნველმა, თბილისელმა, იეზიდმა ქალმა აღზარდა, ცხოვრება მხოლოდ ერთმა დაუფიქრებელმა შეცდომამ დაუნგრია.
ის ელექტრომემონტაჟეა, დაზგასთან მძიმე მუშაობის დროს, მას მხოლოდ ერთი წამით დაავიწყდა სათვალის გაკეთება... შედეგად კი, თითქმის სრული სიბრმავე მიიღო... ახლა ის, საქართველოს, უსინათლო და უმუშევარი  მოქალაქე გახლავთ.
- ბატონო ვალერი, რა გასაჭირმა გაიძულათ ჩვენი ფონდისთვის რომ მოგემართათ?
ვალერი: ჩემი გასაჭირი, მთელი დარჩენილი ცხოვრების მანძილზე, უკუნეთ სიბნელეში დარჩენის შიშია! ვბრმავდები... ისეთი საშინელებაა! ვერ ვხედავ, ვერც დღის შუქს, ვერც მზეს, ვერც ფერებს და ვერც ანას, ჩემი უზომოდ საყვარელი მეუღლის სახეს...
ახლა, როდესაც თითქმის დავბრმავდი, ნამდვილად ვიცი, თუ ვერ ხედავ ამ სამყაროს - რომელიც უფამა ადამიანებს გვაჩუქა  (პირჯვარს იწერს) - მთელ სილამაზეს, ეს უბრალოდ საშინელება კი არა, უდიდესი უბედურებაა. მზის ამოსვლისა და ჩასვლის ფერების, საღამოს ბინდისა და საყვარელი ადამიანის სახის გარეშე ცხოვრებას, ცხოვრება არ ჰქვია!
წყეულმა კატარაქტამ, თვალები დამიბინდა...
მე და ჩემი სიყვარული, ანა, ორივე ობლები ვართ, ღრმა ბავშვობიდან უზომოდ კეთილმა ქართველებმა გვიშვილეს და გაგვზარდეს. მე, მაგალითად, მურმანსკში დავიბადე, მაგრამ არაფერი ვიცი ჩემი წარმოშობის შესახებ. ანა ობოლია, ერთი წლის იყო როდესაც დედა გარდაეცვალა... ამიტომაც არის ჩემთვის ამდენად მნიშვნელოვანი, ანას დანახვა ისევ რომ შევძლო!
შვილები არ გვყავს, უფალმა ალბათ ასე ინება. ძალიან გვინდოდა მშობლები გავმხდარიყავით, მაგრამ არ გაგვიმართლა... თუ შეიძლება, არ მსურს ამაზე საუბარი... არ მინდა ჩემი, და ჩემი მეუღლის გულის ტკივილის გახსენება... ყველაფერი ისეა, როგორც არის, ყველაფერი უფლის ნებაა...
        ახლა კი ამ დაავადებამ მეუღლის დანახვის ბედნიერებაც წამართვა... ყველაფერს მართმევს, მუშაობის შესაძლებლობას, ოჯახში ფულის მოტანის, ხვალინდელი დღისა და საკუთარი თავის იმედს... თავს არასრულფასოვნად ვგრძნობ...
          თანაც საფრთხე ყველგანაა ჩასაფრებული! ახლახანს, მინდოდა გზაზე გადასვლა, მომერიდა გამვლელებისთვის, გადაყვანა რომ მეთხოვა... უცებ, მანქანა გამოვარდა! ზედ ფეხებზე ორჯერ გადამიარა! კიდევ კარგი, არ მომკლა!...
-  ვალერი, როგორ დაიწყო ეს ყველაფერი? როგორ გაგიჩნდათ მხედველობის პრობლემა?
ვალერი: პროფესიით, ელექტრომემონტაჟე ვარ, ყოველთვის ხან მსხვილ მშენებლობაზე, ხან სხვადასხვა ორგანიზაციაში ვმუშაობდი. კერძო გამოძახებებზე გასვლით კი, დამატებითი შემოსავალიც მქონდა.
ერთხელ, დაახლოებით 2-2,5 წლის წინ, დიდი შეკვეთის შესრულება მომიხდა მშენებლობისთვის და მრავალი საათის განმავლობაში დაზგაზე აუცილებელი მეტალის ნაწილებს ვჭრიდი, „შაბლონებს“ რომ ვეძახით.
ძალიან ხანგრძლივი მუშაობის გამო, სპეციალური დამცავი სათვალე, მუდმივად იორთქლებოდა, ვიხსნიდი, ვწმინდავდი და ისევ ვიკეთებდი. ერთხელაც გაკეთება დამავიწყდა, მეტალის მთელი ნახერხი და მტვერი, პირდაპირ თვალებში შემომეყარა.
რა თქმა უნდა, მაშინვე ექიმს მივმართე, თვალები გამომირეცხეს, მაგრამ მას შემდეგ, მხედველობის მკვეთრი გაუარესება დამეწყო.
თავს ვერ მივცემდი უფლებას, სამსახურისთვის თავი დამენებებინა, როგორღაც ხომ უნდა მეცხოვრა, საკუთარი თავი და ჩემი მეუღლე შემენახა... მეც ვმუშაობდი, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ თვალებს ყველანაირად ვიცავდი, მხედველობა, საბოლოოდ მაინც დავკარგე.
საერთო ჯამში, ცალი, მარცხენა თვალით, სრულიად დავბრმავდი, მეორეთი კი მხოლოდ 5% ვხედავდი.
პირველ სამედიცინო დასკვნაში, სწორედ ასეა ჩაწერილი: „ მარცხენა - ბრმა, მარჯვენა - მხედველობა - 5%. აუცილებელია სასწრაფო ოპერაცია.“
  - რამდენადაც ვიცი, თქვენ ოპერაცია გაიკეთეთ, მაგრამ მხოლოდ ერთი, მარცხენა თვალის. რატომ არა ორივესი?
        ვალერი: ყველაფერი ფინანსებზე იყო დამოკიდებული... პირველი ოპერაციის სახსრებიც არ მქონდა... თხოვნა, სესხება არ შემიძლია... ჩემი მეუღლე რომ არა, დავრჩებოდი ასე, სამუდამოდ ბრმა...
           თქვენც, ჩერნოვეცკის ფონდში, ანამ მოგმართათ, ინტერნეტში თქვენი პოსტები როდესაც ნახა. პირველი ოპერაციისთვისაც თანხა მან გამონახა. ის ჩემი მფარველი ანგელოზია!
           ხოდა, პირველი ოპერაციისთვის, თანხა, ჩემმა ძალიან კარგმა მეგობარმა, ოლეგ ოგანიანმა მასესხა. თავადაც უკვე პენსიონერია - 71 წლის, არ მუშაობს და მხოლოდ პენსიით არსებობს. მაგრამ მას რაღაც დანაზოგი ჰქონდა და მასესხა. მიუხედავად იმისა, რომ როგორც უკვე გითხარით, თავადაც არ მუშაობდა და თანაც, მოხუც დედას უვლიდა. წელს გარდაიცვალა მარტში, საბრალო ქალი... 94 წლის იყო...
ფულის გამორთმევა  არ მინდოდა, ვეუბნებოდი: არა უშავს, როგორმე გავუმკლავდები, შენ პენსიონერი ხარ, თანაც მოხუცი დედა გყავს მისახედი. მაგრამ მან მაინც გაიტანა თავისი. აი, რას ნიშნავს ნამდვილი მეგობარი!
         ჯერ კიდევ ვალი გვაქვს ოლეგის... თანხა ჯერ ვერ დავუბრუნეთ... აი, მეორე ოპერაციას რომ გავიკეთებ და მხედველობა რომ დამიბრუნდება, მუშაობას დავიწყებ და ყველაფერს დავუბრუნებ!
        სხვათა შორის ჩემი მეუღლე, ანა, ბოლომდე ეხმარებოდა ოლეგის დედის მოვლაში. ანა ამბობდა, რომ სურდა სიკეთით გადაეხადა იმ სიკეთისთვის, რაც ჩვენთვის გააკეთა, და ბოლო დღემდე ეხმარებოდა დედის მოვლაში...
     - როგორ ჩაიარა პირველმა ოპერაციამ? მხედველობა გაგიუმჯობესდათ?
      ვალერი: ოპერაციამ კარგად ჩაიარა. ცოტათი მაინც დამიბრუნდა სრულიად დაბრმავებული თვალის მხედველობა. მართალია, მხოლოდ კითხვას ვახერხებდი, ისიც, ძალიან ცოტა ხანს - არ შეიძლებოდა თვალის დატვირთვა.
       მაგრამ როგორ შემეძლო სახლში დაჯდომა? სამსახურისა და შემოსავლის გარეშე? ხო იცით - „ მგელს ფეხები კვებავს“... მაინც უნდა მემუშავა. ოფიციალურ
 სამსახურში, თვალების პრობლემის გამო არავის ავყავდი, მაგრამ კერძო შეკვეთებს ვიღებდი.
       მალე, იმის გამო, რომ მარჯვენა თვალი მხოლოდ 5% ხედავდა და ამის გამო, ნაოპერაციევი თვალი ზედმეტად იტვირთებოდა, ისევ დამეწყო მხედველობის კატასტროფული გაუარესება. ისევ თითქმის დავბრმავდი. 
       ამიტომაც არის, მეორე ოპერაცია ასეთი სასწრაფო და აუცილებელი.
       - ჩვენს ფონდს მიმართეთ ოპერაციისთვის დახმარების თხოვნით. ხელისუფლებისთვის თუ მიგიმართავთ?
        ვალერი: ჩემი პირველი ოპერაციისთვის, სახელმწიფომ 100 ლარი გამოჰყო. მეც, და ჩემმა მეუღლემაც მივმართეთ შესაბამის ინსტანციებს, მაგრამ მხოლოდ 100 ლარი მოგვცეს, არ ვიცი ზუსტად, დაზღვევა, თუ სოციალური დახმარება ჯანდაცვის სამინისტროსგან... სულ ეს იყო. მე თვითონაც, დღემდე  გაოგნებული ვარ ამ თანხით...
       იცით, არ დამიწყია სიარული და იმის გარკვევა, თუ რა, როგორ და რანაირად. არ იფიქროთ, რომ დამეზარა, უბრალოდ ფიზიკურად არ შემიძლია. ვერ ვხედავ, ძალიან რთულია, ასეთი მხედველობით, სხვადასხვა ინსტანციაში სიარული და თანამდებობის პირებთან, მიღების რიგში ლოდინი. ჩემი მეუღლის სიარულს კი საერთოდ არა აქვს აზრი, ავადმყოფი და ტანჯული ადამიანი, მიღებაზე პირადად უნდა მივიდეს. 
       მარჯვენა თვალზე ოპერაცია, დაუყოვნებლივ მჭირდება - ვგრძნობ, რომ ზღვარზე ვარ, ხვალ ან ზეგ, თვალები დამეხუჭება, და საერთოდ ვეღარაფერს დავინახავ. სამუდამოდ დავბრმავდები...
      - ექიმი რას გეუბნებათ? მეორე ოპერაცია დაგეხმარებათ, სიბრმავეს თავი რომ აარიდოთ?
       ვალერი: ექიმი ამბობს, რომ პროგნოზები კარგია, და ფაქტობრივად სრულად აღვიდგენ მხედველობას. მე ამის მჯერა.
მხოლოდ ერთი თვე მომიწევს მოცდა, სანამ აღდგება ფოკუსი, სანამ მარჯვენა და მარცხენა თვალი კოორდინირებულად დაიწყებს აღქმას. მერე კი ისევ შევძლებ, რომ ვიმუშავო, შევძლებ, რომ დავუბრუნდე ნორმალურ ცხოვრებას.
უფალი თავის შვილს არ მიატოვებს, მან ხომ თქვა: გაახილე თვალი, შენმა რწმენამ გადაგარჩინა! მეც მწამს და მჯერა...
      - ისეთი შეყვარებული ხართ. ცოტა გვიამბეთ მასზე, ანაზე...
ვალერი: ჩემი საგანძურია, ყველაფერში შემიძლია დავეყრდნო მას. ძალიან მშრომელია.  ჩვენი სახლი სისუფთავით ბრწყინავს, ანა ფეხსაცმლით ზღურბლზეც არ მიშვებს, ამბობს: არა, არა, არა, ფეხზე გაიხადე! (იცინის)
მე მის გარეშე ვერ ვიცოცხლებდი! როცა დავბრმავდი, და თბილისში, არც ერთ სამსახურში არ ამიყვანეს, მან გარისკა, და ბრმა, წამიყვანა თურქეთში, ხოფაში, ჩაის პლანტაციაზე სამუშაოდ. მეც ვმუშაობდი მასთან ერთად. პლანტაციას სარეველებისგან ვასუფთავებდით - დილის 5 საათიდან, საღამოს 6 საათამდე ვმუშაობდით... უამრავი კოღო და შხამიანი გველი იყო... გვეშინოდა...
ცალი თვალით ბრმა, და მეორეთი ძლივს რომ ვხედავდი, მეუღლისთვის მუშაობაში ცუდი დამხმარე ვიყავი. მაგრამ მარტოს ვერ გავუშვებდი! ის ხომ ასეთ მდგომარეობაში ჩემს გამო აღმოჩნდა... ჩემი სიხარული, ჩემი გოგონა!
      - ბატონო ვალერი, თქვენ თქვით, რომ ობოლი ხართ, და რომ თბილისში გიშვილეს. ორიოდე სიტყვა ამის შესახებ გვითხარით, თუ შეიძლება...
ვალერი: დიახ, მე და ჩემი და, კარინა, სამშობიაროშივე ერთმა ძალიან კეთილმა ქალბატონმა გვიშვილა - როზა დიმიტრის ასულმა რომოევამ, ღმერთმა ნათელში ამყოფოს მისი სული! ჩვენი გაჩენის საიდუმლო, მან თან წაიღო საფლავში, ჩვენთვის არაფერი მოუყოლია. შემთხვევით გავიგეთ, რომ შვილობილები ვიყავით: ერთხელ საბუთებს წავაწყდით! იქ კი ეწერა, რომ მურმანსკში დავიბადეთ.
კარინა, 2006 წელს კიბოსგან გარდაიცვალა, ნათელი მის სულს, და სანთელი. სიკვდილის წინ ძალიან იტანჯებოდა!.. როგორც ჩანს, ჩვენმა ბიოლოგიურმა მშობლებმა ღმერთს ბევრი შესცოდეს! და აი, სრულიად მარტო დავრჩებოდი მთელს ქვეყანაზე, ჩემი სიყვარული, ანა რომ არა! ისიც მარტო იქნებოდა, ობოლი. უფალმა შეგვახვედრა ერთმანეთს. თორემ სიცოცხლეც, სიცოცხლედღა ეღირებოდა?!
          - მართლაც ძალიან სევდიანი ამბავია და რთული ბედი...
- მაგრამ მოდით, დავუბრუნდეთ დღევანდელ დღეს. კატარაქტისა და თითქმის სრული სიბრმავის გამო, თქვენ მუშაობა არ შეგიძლიათ. იქნებ კიდევ რაიმე დახმარება გჭირდებათ, რა პირობებში ცხოვრობს თქვენი პატარა ოჯახი?
ვალერი: თუ კი შეძლებთ, რომ ოპერაციის გაკეთებაში დამეხმაროთ და მხედველობა დამიბრუნოთ, სხვა, არაფერი მჭირდება! მე მინდა, და მერწმუნეთ, შევძლებ, რომ ფეხზე დამოუკიდებლად წამოვდგე. 
მხედველობა მჭირდება, შრომისუნარიანობა რომ დავიბრუნო, უფსკრულზე გადებული ხიდი რომ გავიარო, - არ მინდა ამ სიტყვის წარმოთქმა, მაგრამ მაინც, - სიღარიბისა და პურის ფულის შოვნის შესაძლებლობას შორის და შევძლო შენახვა ჩვენი პატარა ოჯახისა, რომელიც ორი ადამიანისგან შედგება! 
      - და მაინც, საკუთარი საცხოვრებელი, თავზე საკუთარი ჭერი თუ გაქვთ?
ვალერი: მე და ჩემს მეუღლეს, კერძო სახლში ორი ოთახი გვაქვს ნაქირავები. მე მქონდა სახლი, რომელიც დედაჩემმა, როზამ მიანდერძა. რამდენიმე წლის წინ, მისი გარემონტება გადავწყვიტე, ამისთვის კი ბანკიდან სესხი გამოვიტანე. მაგრამ გარკვეული მიზეზებიდან გამომდინარე, პროცენტი ვერ გადავიხადე და ბინა დავკარგე.
ამჟამად ქირით ვცხოვრობთ. აღარ გვინდა ამაზე საუბარი. ამ საკითხს მე თვითონ მივხედავ და ზედმეტი ინფორმაციით, არ მსურს არავის შეწუხება
- კარგი, მაშინ გვიამბეთ თქვენს ოჯახზე, გაგვაცანით თქვენი საყვარელი მეუღლე, ანა.
ვალერი: ძალიან ჩვეულებრივი ისტორიაა, მე და ჩემმა მომავალმა მეუღლემ, ერთმანეთი თბილისში გავიცანით, ერთმანეთი შეგვიყვარდა, ოჯახი შევქმენით და უკვე 8 წელიწადია, სრულ ჰარმონიაში ვცხოვრობთ. ამ წლების მანძილზე, ყველაფერი გამოვიარეთ, ცუდიც და კარგიც. ის ძალიან კარგი ადამიანია, სახელს კი არა, სიხარულს ვეძახი!
ის ჩემთვის და ჩვენი ოჯახისთვის ყველაფერს აკეთებს. ის ჩემთვის არის მეგობარიც, დაც და მეუღლეც. 
        - ღმერთმა მრავალი ბედნიერი წელი მოგცეთ, ვალერი და ანა! თქვენ ამას ნამდვილად იმსახურებთ!
        გვითხარით, თუ შეიძლება, თუ ოპერაცია კარგად ჩაივლის და მხედველობა დაგიბრუნდებათ, თქვენ მოგინდებათ პირადად, ან თუნდაც სურათით იმ ადამიანების ნახვა, ვინც დაგეხმარათ? 
      ვალერი: მომინდება? თუ ეს შესაძლებელი იქნება, შეგეხვეწებით, რომ ეს მოხერხდეს! ჩემთვის არავინ იქნება მათზე ძვირფასი, ვინც დამეხმარა, ნორმალურ ცხოვრებას რომ დავბრუნებოდი! გულის კანკალითა და სიხარულით შევხვდებოდი თქვენს მკითხველებს, ვინც შესაძლოა, უკანასკნელ ლარს გაიღებს ჩემს დასახმარებლად, თვალის ჩინი რომ დამიბრუნოს!
თუ კი ნამდვილად იქნება ამის შესაძლებლობა, ყველას გულიანად ჩავეხუტები, მადლობას გადავუხდი, ვეტყვი: გმადლობთ! თქვენ მე გადამარჩინეთ! დამაბრუნეთ ჩემი ცხოვრების გზაზე და მაჩუქეთ ისევ ფეხზე დადგომის შესაძლებლობა! შესაძლებლობა იმისა, რომ თავი ისევ მეგრძნო ადამიანად!
ვალერი რომ გავიცანით, მაშინვე საავადმყოფოში წავიყვანეთ. ექიმმა გვითხრა, რომ მას მხედველობა დაუბრუნდება! უფალი ნამდვილად არსებობს, ზეცაშიც, და დედამიწაზეც!
---
ჩვენ გადავწყვიტეთ, რომ არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება, ამ  მამაცი ადამიანის უკუნეთ სიბნელეში დატოვება და ძალიან გვინდა, რომ საქართველომ მას დაანახოს, რამდენად გულუხვია ჩვენი მზიანი ქვეყანა, რომელმაც ის და ანა ოდესღაც შეიფარა! მათთვის ძალიან მნიშვნელოვანია იმის ცოდნა, რომ არსებობენ კეთილი ადამიანები. ცხოვრება ისე საშინლად აღარ გეჩვენება, და სასწაულის იმედი ჩნდება!
მეგობრებო, ნება გვიბოძეთ, მოგიწვიოთ, თავადაც მონაწილეობა მიიღოთ  ამ სასწაულქმედებაში! უბრალოდ წარმოიდგინეთ, რომ ვალერი რომოევი, ისევ სამყაროს დანახვას შეძლებს, ისევ ექნება შანსი ბედნიერი რომ იყოს და ცხოვრებას დაუბრუნდეს. იმუშავოს და მთელი მისი ცხოვრების სიყვარული გააბედნიერო
ს! მას ძალიან სჭირდება ოპერაცია, და შემდგომი რეაბილიტაცია.
         და კიდევ, დაურეკეთ ვალერის, გაამხნევეთ და შეუმსუბუქეთ ტანჯვა. მისი ტელეფონის ნომერია: 593 74 94 97. ან მოინახულეთ - ვალერის ძალიან გაუხარდება ახალი მეგობრების შეძენა. მისი მისამართია: ქ. თბილისი, ბერი გაბრიელ სალოსის მეორე შესახვევი #17.
       აუცილებლად გააზიარეთ ეს ინფორმაცია, რათა თქვენმა მეგობრებმაც შეიტყონ ვალერი რომოევის უბედურების შესახებ! ეს ძალიან მნიშვნელოვანია!
        უფალი გვაძლევს შესაძლებლობას, ვიზრუნოთ  ადამიანებზე, ვისაც ამის ძალა თავად არ შესწევთ. ყველა ერთნაირად კეთილი ვერ იქნება. გვერდს ნუ აუვლით გაჭირვებულს, თითოეული მათგანი, გვიბოძა უფალმა, რათა შევძლოთ, ღმერთს ჩვენი რწმენა, არა მხოლოდ სიტყვიერად, არამედ კეთილი საქმითაც რომ დავუმტკიცოთ!
         მეგობრებო, კიდევ ერთი თხოვნა გვაქვს, თუ კი შეიტყობთ, რომ  თქვენს ნაცნობს ან მეზობელს დახმარება სჭირდება, გთხოვთ, გამოიჩინოთ გულისხმიერება და მოგვწეროთ ამის შესახებ ელექტრონულ მისამართზე:  office-fsp@fsp.ge. 
თანხა შეგიძლიათ ჩარიცხოთ:
#GE15TB7194336080100003
#GE42LB0115113036665000
#GE64BG0000000470458000
(დანიშნულება: ვალერი რომოევი)
ვებ-გვერდიდან: 
სწრაფი ჩარიცხვის ტერმინალებიდან:  OPPA, TBCpay დაExpressPay.
ფონდის დამატებითი ვალდებულებებსა და უფლებებს შეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე: https://goo.gl/GY2Gus)
            ჩვენ უკვე დავეხმარეთ უამრავ გაჭირვებულს! ვალერი რომოევსაც გავუმართოთ ხელი. ბედისწერისგან დაზღვეული არავინაა! ვინ იცის, იქნებ სრულიად უცხო ადამიანების დახმარება თავადაც დაგვჭირდეს!
ერთი ზარი გადაარჩენს სიცოცხლეს - 0901 200 270

მსგავსი პროექტები: