ამ ხელმოკლე, ქართულ ოჯახში, სამი შიმშილითა და სიღარიბით გაწამებული ბავშვი იზრდება: ანანო (5 წლის), შოთიკო (3 წლის) და ნატა (1 წლისა და 6 თვის). მათ საშინელ შენობაში ცხოვრება უწევთ, რომელიც სახლს საერთოდ არ ჰგავს! აქ ისე ცივა, როგორც ქუჩაში, კედლები იშლება, იატაკზე კი ბეტონის საფარია! სრულ სასოწარკვეთილებამდე მისულმა გვანცამ ჩვენს ფონდს იმ იმედით მიმართა, რომ […]
ივიწყებს რა საკუთარ თავს და გულმკერდის საშინელ ტკივილებს, მსოფლიოში ყველაზე კეთილი, 52 წლის, ქართველი ბებია უკანასკნელ ძალებს, უკანასკნელ პურის ნაჭერთან ერთად, საყვარელ შვილიშვილს აძლევს და ლოცულობს, რომ დიდხანს არ მოკვდეს! თავად ნინო შიმშილობს. როგორც წესი, დასაძინებლად მშიერი წვება… და ჩვენ ვართ ამის მოწმე! „არაფერი მინდა, ოღონდაც ჩემი გოგონა, ჩემი პატარა ნინი ჯანმრთელი და ბედნიერი იყოს, […]
ხუმრობით, თუ სერიოზულობით მეუბნება პატარა ლიზი, სახლში რომ შევდივარ. „რამდენი კანფეტი და ორცხობილა დევს! შემიძლია, საათობით ვათვალიერო! განსაკუთრებით, აი, ის შოკოლადი მიყვარს, პური თუ უგემური შემხვდა, – თან თითით სუფრაზე მიჩვენებს… ეს ხუმრობა უხერხულობას მიქმნის… – სუფრის გარდა, კიდევ რისი თვალიერება გიყვარს? ლიზი (9 წლის):სათვალიერებელი აქ რა არის? ვხუმრობ, დეიდა! შენ რა, ხუმრობა არ გესმის? […]
Read More… from ნახე, ნახე, რა გემრიელი სუფრა გვაქვს სახლში!
გაიცანით – მრავალშვილიანი მზრუნველი დედა – ლალი ციცქიშვილი(31 წლის) მისი მძიმედ დაავადებული მეუღლე და ბავშვების მამა, იოსები(31 წლის) – ძალიან, ძალიან გაჭირვებული, მაგრამ რწმენითა და შვილებით მდიდარი ქართველი ოჯახი! ისინი გახლავთ ხუთი არაჩვეულებრივად ლამაზი ბავშვების მშობლები, 9 წლის მარიამის, 8 წლის ტარიელის, 6 წლის დავითის, 4 წლის გაბრიელისა და 2 წლის ფატიმას. ასევე ჰყავთ „მეექვსე […]
Read More… from რა საშინელებაა, როცა უცოდველ ანგელოზებს შიმშილსა და სიცივეში უწევთ ყოფნა…
ნიკოლოზი(11 წლის): ფეხსაცმელზე ვოცნებობ. ყველას აქვს სკოლაში, მე კი – არა. ძალიან მცხვენია მეგობრებთან ბოტებით სიარულის, გოგოები კი საერთოდ დამცინიან. – კარგი რა! ასეთი ლამაზი ბიჭი ბოტებით? ნუ დაგცინებენ, ყველაზე ლამაზ ფეხსაცმელს გაჩუქებთ, ოღონდ კარგად ისწავლე! – რომ გაიზრდები, რა პროფესიას აირჩევ? – პოლიციელი მინდა გავხდე… პისტოლეტი მექნება!.. ჩემს დედიკოს, დებს და ძმებს ვერავინ აწყენინებს. […]
იმ საღამოს ბედნიერი მშობლები – ზვიადი და ლაურა ბავშვებისთვის საახალწლო საჩუქრებს ამზადებდნენ. ბავშვები გარს ეხვეოდნენ მშობლებს, ხოლო მესამე დედიკოს მუცელში იჯდა და დაბადებას ელოდა. ამ დროს ზვიადი ცუდად გახდა, სუნთქვა გაუჭირდა და ლაურას დახმარებას სთხოვა… ლაურას ყველა წამი კარგად ახსოვს, როგორ უსინჯავდა პულსს საყვარელ მეუღლეს, როგორ იგვიანებდა სასწრაფო დახმარების ბრიგადა… როგორ ეხვეწებოდა ზვიადს „არ დამტოვოო“… […]
დიახ! მსურს დახმარება! 
