ანა, უამრავჯერაა გაკერილი, მას დაუკემსეს მუცელი და იღლია, მაგრამ ის მაინც ნაწილებად იშლება. გვერდებიდან ბამბები სცვივა. „მისი შეკერვა უკვე აღარ შეიძლება, თორემ საერთოდ დაიხევა, მუცელში აღარაფერი დარჩება“ – ფრთხილად ეხუტება 6 წლის მილენა თავის ერთადერთ თოჯინას. ამ სახლში არა მხოლოდ თოჯინა, ყველაფერი ძველი, ათასჯერ გადაკერებული და შეკეთებულია. აქ მილენას და მისი დახეული თოჯინას გარდა კიდევ 7 წლის ნატა, 8 წლის მაქსი და მათი დედა – მარიკა ცხოვრობენ.

„ჩვენ, გოგოები შიმშილისგან არასოდეს ვტირით, აი თემო და ხვიჩა, რომ დააღებენ პირებს, თითქოს ტირილი საქმეს შველოდეს და გაძღებიან. ჰო, ვიცი, პატარები არიან, ვერ ითმენენ.“ – გვიყვება საშინელ ისტორიებს 7 წლის ნინო. ოჯახში 8 ბავშვია, და ყველას შიმშილთან გამკლავების საკუთარი „რეცეფტი“ აქვს.

ნუთუ ვერ შევძლებთ ისე ვიზრუნოთ ამ ბავშვებზე, რომ მათ იამაყონ, რომ ქართველები არიან? ნუთუ ეს საყვარელი ბავშვები განწირულები არიან უბედურებისთვის? ჩვენ ვალდებულები ვართ შევცვალოთ მათი ოჯახის ბედი. ისინი ხომ ჩვენი, საქართველოს შვილები არიან!

როგორ უნდა შეუყვარდეს ვინმეს გოგონა, რომელსაც არ აქვს ლამაზი კაბა? ან როგორ უნდა იმეგობრონ მასთან სხვა გოგონებმა, როდესაც საკუთარი სათამაშოები არ გააჩნია? როდესაც ისეთ სახლში ცხოვრობს, სადაც პატარა გოგონები არ უნდა ცხოვრობდნენ? ეს კითხვები ძალიან ადარდებს პატარა ლიზას. ის ოცნებობს იმაზე, რომ რაც შეიძლება მალე გაიზარდოს. იქნებ მას ჰგონია, რომ დიდებს ასეთი პრობლემები არ აწუხებთ? ან ფიქრობს, რომ გაიზრდება და თავად შეძლებს სათამაშოების და კაბების ყიდვას?

ერთხელ, როდესაც ვიყინებოდით, იცი, რა გააკეთა დედამ? ადგა, და ჩვენი კარადა დაამტვრია. ხელებს და ფეხებს ურტყამდა და ისე ამტვრევდა, შეშა რომ გამოსულიყო, მერე კი, ღუმელში შეყარა. სხვანაირი სუნი ჰქონდა, ისეთი არა, როგორც ყოველთვის. ოთახშიც რაღაც შავი ღრუბელი იდგა… მაგრამ, გავთბით“, – ამბობს რვა წლის ნინო გვაჩვენებს იმას, კარადისგან რაც დარჩა.

„როდესაც ძალიან, ძალიან გვშია, დედა ცოტა პურს მოგვიჭრის ხოლმე. თითო ნაჭერი ყველას. ხანდახან, დედა და მამა თვითონ მშივრები რჩებიან, ჩვენ რომ გვაჭამონ,“ – ამბობს ჯემალი. კიდევ, მან ხვრელები გვაჩვენა იატაკში. იქიდან ვირთხები რომ წამოჰყოფენ ხოლმე თავს, ის ხალისობს, მისი დები კი შიშისგან კივიან. მას ეცინება, მე კი ტირილი მომინდა…