მართლა ასე ხდება, მეგობრებო? შაინიძეების ოჯახის ტრაგედია 2021 წლის 21 მარტს დაიწყო. ერთმა ნაპერწკალმა მათი სახლი ფერფლად აქცია, ცხოვრება კი – კოშმარად. ერთმა ნაპერწკალმა, შვიდი წლის იზაბელას, ხუთი წლის რეზის, სამი წლის აზამინას წაართვა ბავშვობა, მათ მშობლებს კი – სულიერი სიმშვიდე.

თორემ მე შენ დარტყმა!“ – იმუქრება ლუიზა. დედას იცავს! ის ხომ დედიკოს საყვარელი გოგოა
კარინა: არა, საყვარელო, მეგობრები არიან, არაფერს გვაწყენინებენ. არ ვიტირებ, გპირდები. დასახმარებლად მოვიდნენ.
ლუიზა: ყველაფერი მესმის! და ვხედავ. გცემთ!
– არავის ვაწყენინებთ, პირობას გაძლევ.

ბაგალიშვილების ოჯახში ხუთი მცირეწლოვანი ბავშვია, მეექვსე სადაცაა დაიბადება. ოთხი მათგანი ავადაა, მაგრამ ჯერჯერობით სასიკვდილოდ არა; თუმცა მალე იქნებიან. როცა შვილების გამოსაკვებად და ჩასაცმელად ფული არ გაქვს, ვერც ექიმის, ანალიზების, საავადმყოფოში წასასვლელი და წამლების ფულის გამონახვას ახერხებ. ყოველთვიური სოციალური დახმარება ან ფქვილზე და იაფფასიან სურსათზე გეყოფა, ან ერთი ბავშვის მკურნალობაზე. 35 წლის დედა, ნუნუ, სწორედ ამ საშინელებებზე მესაუბრა… და წარმომიდგენია, რა არჩევანის გაკეთება უწევს საბრალო ქალს ყოველდღიურად. „თითქოს ხელში იარაღი მომცეს და მითხრეს: „აირჩიე, ვის მოკლავ!“ თუ გინდა, რომ თამარს და თენგოს უმკურნალო, – თემური, თიკა და თორნიკე შიმშილით მოკვდებიან; ხოლო თუ გინდა, რომ ბავშვები დანაყრებულები იყვნენ (დანაყრებულები – ხმამაღალი ნათქვამია!), მაშინ მათი მკურნალობა არ გამოგივა. აი, ასე!“ ოდესმე მსგავსი არჩევანის წინაშე თქვენ თუ დამდგარხართ? რა აირჩიეთ? იქნებ გვირჩიოთ!

„კარგ ამინდში, ჩემი საწოლიდან ვარვსკვლავებით მოჭედილ ცას ვხედავ“ – გვეუბნება 11 წლის გიორგი. და ეს არარის ხუმრობა. მეც შემომთავაზა: წამოწექი და შეხედეო. მართალია ახლა არ არის ღამე და ცაზე ვარვსკვლავები არ ჩანს, მაგრამ ამის წარმოდგენა შემიძლია. იმ წუთიდან, რაც ამ სახლში შემოვდგი ფეხი, ხვრელებს ვითვლი ჭერსა და იატაკზე.

შეიძლება თქვენთვის ბედნიერება რაღაც განუზომელი, ენით აღუწერელი და მიუღწეველია. მარტივი რაღაცების სიტყვებით ახსნა ზოგჯერ ძალიან რთულია, მაგრამ რვა წლის დემურიმ ზუსტად იცის, რა არის ბედნიერება. ეს არის სახლი, პელმენები და ველოსიპედი! მას მხოლოდ ერთი და უბრალო ოცნება აქვს – იცხოვროს ისე, როგორც სხვა ბავშვები ცხოვრობენ.

დედა, ირინე და მისი სამი შვილი: 12 წლის საბა, 10 წლის თოგო და 2 წლის მარიამი აუტანელ პირობებში ცხოვრობენ. სახლის დამპალი კედლები ობითაა დაფარული, რომელიც ჰაერში დაფრინავს და მერე ფილტვებში ილექება. ბავშვები მთელ დროს ამ შენობაში ატარებენ, ამ ჰაერს სუნთქავენ და დამპალი იატაკის ნახვრეტებზე ფეხის წამოკვრაც ჩვეულებრივი ამბავია. მათ ჯანმრთელობას რა მოუვა? ამაზე ფიქრიც კი საშინელებაა, მაგრამ ნეტა მხოლოდ ეს იყოს პრობლემა..