„იცით, რომ მალე შობაა? შვილები გყავთ? მათთან თოვლის ბაბუა მოვა? კარგად იქცეოდნენ? თქვენც აჩუქებთ რამეს? თოჯინებსაც? კანფეტებსაც? ისეთ კაბებსაც, პრინცესა ელზას რომ აქვს?“ –მოგვაყარა უამრავი დამაბნეველი შეკითხვა 6 წლის ბარბარემ.

ორი წლის რამაზისთვის, კანფეტი – ყველაზე დიდი საოცრებაა მსოფლიოში! როგორც დედიკო, როგორც და! დედიკოს იშვიათად აქვს ერთი კანფეტის ყიდვის საშუალება და ეს ბიჭუნასთვის, ნამდვილი დღესასწაულია. ისე უფრთხილდება, როგორც ყველაზე ძვირფას საჩუქარს, კოცნის კიდევაც.

თუ არ იცით, ვისზე ვსაუბრობთ, გაიღიმებთ და იტყვით: „ვაიმე, რა სასაცილო ბავშვია“. ნეტავ როგორი იქნება თქვენი რეაქცია, თუ გეტყვით იმას, რომ ამ ბიჭუნას, მთელი თავისი ბავშვობის მანძილზე, მხოლოდ რამდენიმეჯერ აქვს ნაჭამი ტკბილეული? თუ გეტყვით, რომ ხანდახან, მისი ერთადერთი საჭმელი ჩაია? თუ გეტყვით, რომ ძალიან შურს დაიკოსი, რომელსაც დედა რძეს აჭმევს? ისევ იტყვით, რომ საყვარელია, თუ შეგეშინდებათ?

ეს სიტყვები 54 წლის ქალს ეკუთვნის, ევროპაში რომ გაფურჩქვნის ასაკს ეძახიან.მაგრამ ელისო სიკვდილს გაუმიჯნურდა…
როცა თითქმის მთელ ოჯახს მიწაში ჩადებ – მამას, დედას, ძმას, დას, დისშვილს – საკუთარ სიცოცხლეს აღარ აქვს მნიშვნელობა. დარდმა ელისო გაანადგურა, უბედურებებს კი ბოლო არ უჩანდა. დღემდე გრძელდება.

იცოდით, რომ ძალიან დიდხანს თუ არ შეჭამ, მუცელი ბუყბუყს იწყებს? ხანდახან იმდენად ხმამაღლა, რომ შეიძლება მეზობლებმაც კი გაიგონ. და ის თუ იცოდით, ბუყბუყის გასაჩერებლად, მუცელზე რომ უნდა დაწვე და ფუმფულა დათუნიას ჩაეხუტო? სცადეთ! რვა წლის მარიამი და შვიდი წლის ანანო გვიმტკიცებენ, რომ შველის. სწორედ ასე იწვნენ და ცდილობდნენ „მშიერი ბუყბუყას“ დამშვიდებას.

მათ საკუთარი სახლის ეშინიათ; ეშინიათ, რომ სახურავი, რომელიც ხანძრის შემდეგ ვეღარ შეაკეთეს, თავზე ჩამოექცევათ… და თუ ხანძარს სასწაულებრივად გადაურჩნენ, საკუთარ ჭერქვეშ აუცილებლად დაიღუპებიან. „ალბათ ბევრი დაისვენებს“, – ყოველგვარი ირონიის გარეშე ამბობს გულნაზი. ის მართლა ასე ფიქრობს და იმასაც ფიქრობს, რომ მათი ოჯახი ზედმეტია, რადგან მათზე არავინ დარდობს.

„მოდით, ჭამეთ!“ – ყველაზე არასასიამოვნო სიტყვებია რვა წლის გიოსა და სამი წლის გაბისთვის, მათ პატარა ცხოვრებაში… პირში მაშინვე საზიზღარ, გულის ამრევ გემოს გრძნობენ… ოჰ, ეს წყეული ვერმიშელი, არა და არ გამოილია!