სრულიად უმწეო ვარ, შვილო, ორ ნაბიჯს გადავდგამ და ვეცემი. მერე კი, ვეღარ ვდგები. ცივ იატაკზე ვწევარ და ვყვირი: „მიშველეთ, ხალხო, მიშველეთ! ამაყენეთ!“ შვილო, ხანდახან, საათობით მიწევს ცივ იატაკზე ჯდომა ან წოლა, სანამ ვინმე ღვთისნიერი, ჩემს ყვირილს გაიგონებს. ძალიან მეშინია, შიში მკლავს იმის, რომ ერთ მშვენიერ დღეს მოვკვდები, მეზობლები კი, კიდევ დიდხანს ვერ ნახავენ ჩემს ავადმყოფობით […]
ბედნიერებისა და მადლიერებისგან მერი ბებო გიმღერით “ყვავილების ქვეყანა”-ს! დაიმუხტეთ პანტასტიური პოზიტივით!